“นายท่าน ช่วยอวี่ซีให้ฟื้นได้หรือไม่?”
“นางทรยศเจ้าแล้ว ยังจะช่วยอีกหรือ?”
อวี่ซานเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า
“ข้าเชื่อว่านางต้องมีเหตุจำเป็น”
“เอาเถิด แล้วแต่เจ้า”
นี่เป็นเรื่องของอวี่ซาน ที่เขาก้าวออกมาช่วยตั้งแต่แรกก็เพียงเพื่อระบายโทสะแทนอวี่ซานเท่านั้น
เอ้อโหลวหยิบยาเม็ดหยกดำออกมาหนึ่งเม็ด แล้วป้อนใส่ปากอวี่ซี
ยาเม็ดหยกดำมีสรรพคุณรักษาบาดแผลล้ำเลิศ หลังอวี่ซีกลืนยาเข้าไปได้ไม่นาน นางก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
เมื่อเห็นว่าตรงหน้ามีเพียงอวี่ซานกับเด็กคนหนึ่ง
“อวี่ซาน เจ้ายังขี้ขลาดเหมือนเดิม ไม่เอาไหนสักนิด แม้แต่หญิงที่ทรยศเจ้ายังไม่กล้าฆ่า”
ไม่คิดเลยว่าทันทีที่ฟื้นขึ้นมา สิ่งแรกที่อวี่ซีพูดก็ยังเป็นการตำหนิว่าอวี่ซานขี้ขลาดและไม่เอาไหน
อวี่ซานทำได้เพียงก้มหน้ารับคำตำหนิจากอวี่ซี เช่นเดียวกับเมื่อสิบกว่าปีก่อน
“ท่านแม่!”
“ลูกเอ๋ย ที่จริงเขาต่างหากคือบิดาแท้ ๆ ของเจ้า”
อวี่ซีหันไปกล่าวกับเด็กตรงหน้าอีกครั้ง
“ไม่ใช่ เขาไม่ใช่พ่อของข้า ข้าไม่อยากมีคนไร้ความสามารถเป็นพ่อ ไม่อยากให้ใครหัวเราะเยาะ”
มุมปากของอวี่ซีกระตุกเล็กน้อย ดูคล้ายกำลังยิ้ม ทั้งคล้ายกำลังร้องไห้
“อวี่ซาน เจ้าคนขี้ขลาด! ปีนั้นข้าห้ามเจ้าออกไปแล้ว แต่เจ้ากลับไม่กล้าปฏิเสธหัวหน้าเผ่า
เจ้าไปแล้วก็ไร้ข่าวคราวอยู่หลายปี...
บัดนี้แม้แต่ลูกแท้ ๆ ยังไม่ยอมรับเจ้า เจ้าก็ทำอะไรไม่ได้!”
แม้จากกันไปกว่าสิบปี อวี่ซีก็ยังคงพร่ำตำหนิอวี่ซานไม่หยุดไม่ต่างจากตอนที่ทั้งสองใช้ชีวิตร่วมกัน เอาแต่กล่าวโทษว่าเขาขี้ขลาดและอ่อนแอเกินไป
“อวี่ซี ต่อไปพวกเราสามคนจะใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน ทุกอย่างจะดีขึ้น เจ้ารีบรักษาบาดแผลก่อนเถิด”
อวี่ซานทำได้เพียงปลอบนางเสียงเบา หวังว่าวันหน้าพวกเขาจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้
“สายไปแล้ว ตอนที่ข้าเฝ้ารอเจ้าให้กลับมาทุกวัน เจ้าไม่เคยปรากฏตัว ข้ารอเจ้าอยู่สามปี รู้หรือไม่ว่าข้าผ่านมันมาอย่างไร...”
“ข้าตัดใจจากเจ้าอย่างสิ้นเชิงแล้ว ตัดสินใจเริ่มต้นชีวิตใหม่ แล้วเจ้าจะกลับมาทำไม?
กลับมาให้ข้าอับอายหรือ? คิดใช้โอกาสนี้มาหยามข้าหรือ?”
“เจ้าคิดว่ากลับมาวันนี้แล้วจะเชิดหน้าชูตาได้หรือ?