อวี่ซานเมื่อครู่ยังอยู่กลางไร่นา เพียงชั่วพริบตากลับมาปรากฏตัวใต้หน้าผาแห่งหนึ่ง
เมื่อมองทิวทัศน์อันคุ้นตา เขาก็หวนคิดถึงวัยเยาว์ที่เติบโตอยู่ที่นี่ ต้นไม้ทุกต้นและก้อนหินทุกก้อนล้วนชวนให้ระลึกถึงเรื่องราวในอดีต
ต้นไม้คดงอต้นนั้นเคยเป็นที่เล่นสนุกในวัยเด็ก หลายค่ำคืนเขากับอวี่ซีนั่งคุยกันอยู่บนกิ่งไม้
ส่วนก้อนหินที่ถูกขัดจนมันวาวก้อนนั้น ก็เป็นที่ที่เขากับอวี่ซีมักมาเล่นด้วยกันเมื่อตอนยังเด็ก
บัดนี้ยังมีเด็กจำนวนไม่น้อยกำลังวิ่งเล่นหยอกล้อกันอยู่บนก้อนหินใหญ่ก้อนนั้น
ผู้คนจากชนเผ่าปีกเหินต่างพากันล้อมวงเลือกซื้อสิ่งของจากขบวนสินค้า การปรากฏตัวอย่างกะทันหันของอวี่ซานจึงไม่ได้ดึงดูดความสนใจมากนัก
อวี่ซานพลันรู้สึกหวั่นไหวเมื่อใกล้ถึงบ้านเกิด
มองจากระยะไกล เขาเห็นร่างงดงามร่างหนึ่งท่ามกลางฝูงชน ปีกคู่หนึ่งบนแผ่นหลังขาวบริสุทธิ์ไร้ตำหนิ
แม้เวลาจะผ่านไปหลายปี อวี่ซีก็ยังคงเหมือนเดิม งามเจิดจรัสจนผู้คนต้องเหลียวมอง ไม่ว่าจะย่างกรายไปที่ใดก็เป็นจุดสนใจของทุกคน
อวี่ซานหันกลับไปมองแผ่นหลังเกลี้ยงเกลาไร้ปีกของตน จู่ ๆ ก็รู้สึกด้อยค่า
เมื่อครู่เอ้อโหลวเพิ่งลากเขาขึ้นมาจากไร่นา เท้าทั้งสองยังเปลือยเปล่า ขากางเกงพับขึ้นสูง เสื้อผ้าที่สวมอยู่ไม่พอดีตัวและขาดเป็นรูหลายแห่ง
มือเต็มไปด้วยหนังด้าน ทั่วร่างมีร่องรอยแห่งกาลเวลาและความทุกข์ยาก เขาไม่ใช่ชายหนุ่มรูปงามที่สุดในเผ่าเมื่อครั้งนั้นอีกต่อไปแล้ว
อวี่ซานดึงเสื้อผ้าบนกายให้เข้าที่ ปัดคราบดินออกจากมือ แล้วตั้งหูใหญ่ทั้งสองข้างให้ชัน พยายามทำให้ตนดูมีสง่าราศีขึ้นสักหน่อย
เขาเตรียมใจมานาน ทว่ากลับไม่มีความกล้าพอจะไปพบอวี่ซีในสภาพตกต่ำที่สุดเช่นนี้
“นายท่าน ข้าจู่ ๆ ก็ไม่อยากกลับบ้านแล้ว ในไร่นายังมีงานอีกมากที่ยังทำไม่เสร็จ”
อวี่ซานหันหลังกลับ ไม่อยากให้คนในเผ่าจำตนได้
“หญิงผู้นั้นมิใช่ภรรยาของเจ้าหรือ?”
“ยามละเมอยังเรียกชื่ออวี่ซีอยู่เลย บัดนี้นางอยู่ตรงหน้าแล้ว เจ้าไม่คิดจะเข้าไปใกล้ชิดนางสักหน่อยหรือ?”
เอ้อโหลวถามอย่างประหลาดใจ
“ยังไถนาไม่เสร็จ กลับบ้านไปก็ไร้ความหมาย”
อวี่ซานหันหลังให้ พลางก้มหน้ากล่าว