หลังจากแม่ทัพลาจัดระเบียบกองทัพผู้บำเพ็ญปีศาจใต้บัญชาแล้ว พวกเขาก็กลับมาฮึกเหิม เปี่ยมด้วยพลังในการต่อสู้อีกครั้ง
“อ๊ากกก...”
“เหล่าทหารทั้งหลาย เพื่อสร้างผลงานและชื่อเสียง จงบุกยึดเมืองลั่วซีให้ราบคาบ!”
“ออกเดินทาง!”
“ออกเดินทาง!”
“ฆ่า!”
หลังจากทหารเหล่านี้ผ่านการให้รางวัลและลงโทษมารอบหนึ่ง ทุกคนต่างฮึกเหิมกล้าหาญ กลัวแต่ว่าตนจะเดินช้าไปแม้เพียงก้าวเดียวจนถูกตัดหัว
แม่ทัพลานำทหารใต้บัญชา มุ่งหน้าสู่เมืองลั่วซีอย่างเกรียงไกร
เพื่อรับมือกับผู้บำเพ็ญปีศาจ กองทัพแคว้นชิงได้ตั้งแนวป้องกันไว้รอบนอกเมืองลั่วซี
พวกเขาบุกทำลายฐานที่มั่นขนาดเล็กไปหลายแห่ง ก่อนจะเข้าสู่เขตเมืองลั่วซีอย่างเป็นทางการ และยึดเมืองระดับอำเภอแห่งหนึ่งได้สำเร็จ
“ท่านแม่ทัพ ในเมืองยังมีชาวมนุษย์หลายพันคน จะสังหารให้หมดหรือไม่?”
หม่าเหมิงมารายงานเอ้อโหลวในเวลานี้
หากเป็นแต่ก่อน เมื่อพบชาวมนุษย์ในศึกเช่นนี้ พวกเขาจะสังหารโดยตรง ทว่าตลอดทางที่ผ่านมา แม่ทัพลาไม่ยอมให้พวกเขาฆ่าคน
“สังหารหรือ?”
แม่ทัพลาเอียงศีรษะมองหม่าเหมิง สายตาราวกับกำลังมองคนโง่
“เจ้าโง่หรือไร? แรงงานมีมากมายถึงเพียงนี้ สังหารไปช่างน่าเสียดาย!”
“เก็บพวกเขาไว้ทำงานให้ข้า!”
หม่าเหมิงเกาศีรษะ คล้ายจะเข้าใจแล้ว จึงรีบประจบสอพลอ
“ท่านแม่ทัพปราดเปรื่องยิ่ง!”
“ผู้น้อยเข้าใจแล้ว จะจับพวกเขาทั้งหมดเป็นทาส ให้ทำงานทั้งวันทั้งคืนโดยไม่ให้อาหารกิน”