เอ้อโหลวออกจากนครชิงโจวในฐานะคนเดินถนนธรรมดา
ครานี้เขายุยงให้ตลาดมืดกับองค์กรนักฆ่าชุดดำเปิดศึกกันสำเร็จ ทั้งสองฝ่ายสู้รบกันอย่างดุเดือดจนสูญเสียอย่างหนัก
ทว่าในการศึกครั้งนี้ ชาวบ้านผู้บริสุทธิ์ที่ถูกลูกหลงจนเสียชีวิตมีหลายพันคน ส่วนผู้บาดเจ็บมีมากกว่าหมื่นคน
ระหว่างทางออกจากเมือง เอ้อโหลวหาได้แสดงท่าทีภาคภูมิใจนัก
เขาคาดว่า ในเมื่อองค์กรนักฆ่าชุดดำคิดสังหารตน และส่งคนมาถึงสองระลอกแล้ว คราวต่อไปพวกมันย่อมต้องส่งมือสังหารที่แข็งแกร่งกว่าเดิมมาแน่
เป็นไปได้มากว่าจะเป็นหนึ่งในสามผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทอง
เขาเคยเห็นผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองของฝ่ายชุดดำลงมือแล้ว อีกฝ่ายเรียกศาสตราวิเศษออกมาต่อสู้กับผู้ดูแลเถี่ยได้อย่างสูสี
หากต้องประมือกับคู่ต่อสู้เช่นนั้นตรง ๆ เขาไม่มีความมั่นใจแม้แต่น้อย
ครานี้เขาลอบกลับไปยังเมืองซานหยางก่อน จากนั้นจึงเผยตัวในฐานะผู้ตรวจการเว่ยแห่งตลาดมืดและจัดการธุระบางอย่าง
แล้วจึงลอบพบหวงเหลาไฉอีกครั้ง เพื่อสะสางเรื่องบางประการกับเขา
จากนั้นก็ออกจากเมืองซานหยาง มุ่งหน้าไปยังถิ่นของผู้บำเพ็ญปีศาจ…
“อ๊าง ๆ ๆ…”
“ข้าเฒ่าลากลับมาแล้ว!”
เอ้อโหลวในรูปลักษณ์ของแม่ทัพลาเดินเข้าสู่ค่ายทหาร
“ท่านแม่ทัพ!”
“ท่านแม่ทัพกลับมาแล้ว!”
เมื่อเห็นแม่ทัพลากลับมา ทหารหลายร้อยนายก็ทยอยออกมาจากค่ายอย่างกระจัดกระจาย
เดิมทีแม่ทัพลามีทหารผู้บำเพ็ญปีศาจใต้บังคับบัญชาถึง 3,000 นาย หลายปีมานี้เขาไม่ค่อยปรากฏตัว ทหารที่มีฝีมืออยู่บ้างจึงถูกผู้อื่นดึงตัวไปจนหมด
บัดนี้เหลือเพียงไม่กี่ร้อยคน ในจำนวนนี้มีผู้บรรลุขั้นสร้างรากฐานอยู่ไม่กี่คนด้วยซ้ำ
“ท่านแม่ทัพ! พวกเราคิดถึงท่านเหลือเกิน!”
เอ้อโหลวเหลือบตามอง จึงเห็นว่าคนที่ชื่อหม่าเหมิงยังไม่จากไป
นับว่าไม่เลว อย่างน้อยก็ยังมีผู้บำเพ็ญขั้นสร้างรากฐานให้ใช้งานได้หนึ่งคน
“หม่าเหมิง ในค่ายยังเหลือคนอยู่เท่าใด?”