เอ้อโหลวหลบซ่อนตัวอยู่สิบกว่าวัน ในที่สุดก็หลอมศาสตราวิเศษดาบดำจนสมบูรณ์และทำให้มันยอมรับเป็นนาย
ยามนี้เขายืนอยู่ใต้ภูเขารกร้าง มือกำดาบดำไว้แน่น
ญาณเชื่อมโยงกับแก่นของศาสตราวิเศษ ขณะเดียวกันพลังเวทอันพลุ่งพล่านในตันเถียนก็เริ่มหลั่งไหลเข้าไปในศาสตราวิเศษ
เมื่อพลังเวทไหลหลั่ง ดาบสั้นสีดำก็เริ่มขยายใหญ่ขึ้น จากเดิมที่ยาวเพียงห้านิ้ว ค่อย ๆ กลายเป็นห้าหกฉื่อ...
ท้ายที่สุด ดาบสั้นเล่มนั้นก็กลายเป็นดาบยาวสามสี่จั้ง ลอยอยู่กลางเวหา
แม้ดาบยังไม่ฟาดลงมา แต่ก็แผ่กลิ่นอายคมกล้า จนสายลมกรีดผิวหน้าจนแสบเจ็บ
“ไป!”
เมื่อความคิดของเขาขยับ ดาบดำเล่มใหญ่ก็ฟาดลงยังภูเขารกร้างฝั่งตรงข้าม
“ตูม!”
เสียงสนั่นหวั่นไหวดังขึ้น บนภูเขารกร้างปรากฏร่องยาวหลายจั้ง ลึกกว่าหนึ่งจั้ง
พลังโจมตีเพียงครั้งเดียวของศาสตราวิเศษช่างน่าสะพรึงกลัวนัก!
เมื่อเอ้อโหลวขยับความคิด ดาบดำกลางเวหาก็หดเล็กลงอย่างรวดเร็ว กลับคืนเป็นดาบยาวห้านิ้วแล้วลอยกลับมาสู่มือเขา
หลังหลอมศาสตราวิเศษแล้ว มันย่อมเปลี่ยนแปลงได้ดั่งใจ การควบคุมก็คล่องแคล่วและง่ายดายยิ่งขึ้น
เพียงขยับความคิด ก็สามารถทำท่วงท่าซับซ้อนมากมายได้
ง่ายดายราวกับคนคนหนึ่งสั่งให้มือเท้าของตนทำงาน
ไม่ต้องกล่าวถึงอานุภาพอันแข็งแกร่ง แค่ความคล่องแคล่วนี้ก็เหนือกว่าศาสตราวุธอย่างเทียบไม่ติดแล้ว
และนี่เป็นเพียงศาสตราวิเศษธรรมดาชิ้นหนึ่งเท่านั้น
ภูเขาปากอสรพิษของเขามีฉางหลิงเอ๋อร์เป็นจิตวิญญาณศาสตรา จึงมิใช่แค่คล่องแคล่วเท่านั้น
ถึงขั้นไม่จำเป็นต้องให้เขากังวล ฉางหลิงเอ๋อร์สามารถควบคุมศาสตราวิเศษต่อสู้กับศัตรูได้ด้วยตนเอง