หมายเลขสามช่วยหมายเลขสองที่บาดเจ็บสาหัส ก่อนแบกเขาหนีไปยังสถานที่เปลี่ยวไร้ผู้คน
“หมายเลขสาม ขอบคุณที่ช่วยชีวิตข้า!”
“ที่นี่ที่ไหน? ข้ายังเดินไหว วางข้าลงเถิด ให้ข้าเดินเอง”
หมายเลขสองนอนพาดอยู่บนหลัง มองสภาพแวดล้อมรอบด้านที่ทั้งห่างไกลและแปลกตา ใจพลันเกิดความรู้สึกไม่ปลอดภัย
“ที่นี่มีถ้ำซ่อนอยู่แห่งหนึ่ง เหมาะแก่การพักรักษาบาดแผลที่สุด”
“ไม่ต้องร้อนใจ อีกเดี๋ยวก็ถึงแล้ว”
หมายเลขสามแบกหมายเลขสองเดินหน้าต่อไป ไม่มีทีท่าว่าจะวางเขาลง
ไม่นานนัก เขาก็เดินเข้าไปในถ้ำ เมื่อเข้าไปแล้ว หมายเลขสามเตะก้อนหินก้อนหนึ่งบนพื้น
หินก้อนใหญ่ตรงปากถ้ำค่อย ๆ เคลื่อนมาปิดทางเข้าไว้มิดชิด
“หมายเลขสาม พาข้ากลับเข้าเมืองก็พอแล้ว”
“ไม่จำเป็นต้องซ่อนตัวอยู่ที่นี่”
หมายเลขสองรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล จึงเอ่ยขึ้นอย่างร้อนใจ
เขาดิ้นรนหมายจะลงจากหลังหมายเลขสาม ทว่าบาดเจ็บหนักเกินไป เวลานี้ถูกหมายเลขสามกอดรัดไว้แน่นจนลงมาไม่ได้
“รีบวางข้าลง เจ้าคิดจะทำอะไร?”
หมายเลขสองยังคงดิ้นรน แต่กลับถูกหมายเลขสามจับกุมไว้แน่นจนขยับไม่ได้
“ฮึ ๆ...”
“ข้าต้องการให้เจ้าช่วยข้าบำเพ็ญ!”
“เจ้าคงไม่ขัดขืนกระมัง?”
หมายเลขสามไม่สนใจว่าหมายเลขสองจะยินยอมหรือไม่ เขาหิ้วอีกฝ่ายไว้ในมือแล้วเดินลึกเข้าไปในถ้ำ
“หมายเลขสาม ข้าขอเตือนให้เจ้ากลับตัวเสีย!”
“หากเจ้าฆ่าข้า หมายเลขหนึ่งไม่มีทางละเว้นเจ้า ตระกูลเซี่ยที่อยู่เบื้องหลังก็ไม่มีทางละเว้นเจ้าเช่นกัน”
หมายเลขสองดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงอันตราย จึงรีบเอ่ยข่มขู่
“เจ้าตายด้วยน้ำมือจางเอ้อร์โก่ว ไม่ใช่ข้าฆ่า แล้วจะเกี่ยวอะไรกับข้า?”