แม้เอ้อโหลวจะมั่งคั่งขึ้นในช่วงหลายปีมานี้ แต่ก็ยังชอบกินซาลาเปาไส้เนื้อ
ยามนี้พอได้กลิ่นหอม เขาก็เดินตรงไปยังร้านซาลาเปา
ที่หาได้ยากยิ่งก็คือ เจ้าของร้านซาลาเปากลับเป็นหญิงสาวงดงามวัยเยาว์ ทำเอาความอยากอาหารของผู้คนเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว
หลายคนอยู่ห่างออกไปไกลก็เริ่มน้ำลายสอ ไม่ว่าหิวหรือไม่ ต่างก็ต้องมามุงดูหน้าร้านสักสองสามครั้งจึงจะพอคลายอยาก
เอ้อโหลวอุ้มเสี่ยวเฮยยืนมุงอยู่ห่างออกไปเล็กน้อย หญิงผู้นี้รูปร่างสูงโปร่ง ขาเรียวยาวทั้งสองข้างตรงงาม
สะโพกก็ผายกลม คงให้กำเนิดบุตรชายได้เก่งทีเดียว
สิ่งเดียวที่น่าเสียดายคือเอวคอดเกินไป
ใบหน้าก็พอใช้ได้ ขาวสะอาดหมดจด ระหว่างคิ้วมีไฝแดงเม็ดหนึ่ง
ทว่าหญิงผู้นี้เย็นชาอยู่เสมอ วางท่าราวกับไม่ยอมให้ผู้ใดเข้าใกล้ในระยะพันลี้
พวกชายว่างงานอาศัยข้ออ้างซื้อซาลาเปาเข้าไปชวนคุย แต่กลับเจอเพียงความเย็นชา
“แม่นาง แซ่อะไรหรือ?”
ชายคนหนึ่งดูคล้ายเศรษฐีบ้านนอก พุงพลุ้ย ยิ้มอย่างเป็นมิตรพลางเอ่ยถาม
“ซาลาเปาไส้เนื้อห้าตำลึงทองแดง”
หญิงสาวกลับตอบไม่ตรงคำถาม น้ำเสียงเย็นเยียบ
“ในบ้านแม่นางมีกี่คนหรือ?”
เศรษฐีเฒ่ายังคงถามอย่างเป็นมิตร
“จะซื้อหรือไม่ซื้อ? ถ้าไม่ซื้อก็ไสหัวไปให้ไกล”
เสียงของหญิงสาวไม่ได้ดังนัก ทว่าความเย็นชาที่ละลายไม่คลายกลับประหนึ่งน้ำค้างแข็งเดือนสิบ เผยกลิ่นอายสังหารออกมา
“เจ้า...เจ้า...”
เศรษฐีบ้านนอกยังอยากพูดอะไรต่อ แต่พอเห็นแววตาเย็นชาของหญิงสาว ท้ายที่สุดก็ขลาดเขลา