มนุษย์อินทรีคำรามลั่น หมายจะทะยานเข้าไปสู้ตายกับเฉินอ้วน ทว่าเอ้อโหลวกลับคว้าตัวเขาไว้
「พี่อินทรี อย่าวู่วาม!」
「เจ้าลาดื้อ ดึงข้าไว้ทำไม?」
มนุษย์อินทรีสะบัดแขนเสื้อ คิดจะพุ่งไปข้างหน้าต่อ
「อย่าเพิ่งร้อนใจ เบื้องหน้าอันตราย ข้าทำไปก็เพื่อเจ้า」
เอ้อโหลวรั้งมนุษย์อินทรีไว้ สีหน้ากระตือรือร้นราวกับทำทุกอย่างเพื่ออีกฝ่าย
บรรพชนขั้นหยวนอิงเผ่าผึ้งผู้นั้นไม่ได้ปรากฏตัว
ด้านหลังยังมีผู้บำเพ็ญปีศาจขั้นแก่นทองอีกสองคนประจำการอยู่
วันนี้รวมแม่ทัพลาแล้ว ฝ่ายผู้บำเพ็ญปีศาจมีขั้นแก่นทองทั้งหมดห้าคน
ขอเพียงเขารั้งมนุษย์อินทรีไม่ให้พุ่งไปข้างหน้า ก็จะเหลือผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองเพียงสามคน
ด้วยกำลังของแม่ทัพเฉินและกองทัพพิทักษ์แผ่นดิน ยังพอรับมือได้อย่างยากลำบาก
「นี่จะเป็นภัยอะไรได้?」
「อยู่รั้งท้าย ของดี ๆ ก็ถูกคนอื่นแย่งไปหมด กระทั่งจะกินขี้ยังไม่ทันได้กินตอนร้อน ๆ」
มนุษย์อินทรีกล่าวอย่างไม่เห็นเป็นเรื่องใหญ่ เมืองซานหยางที่อยู่ตรงข้ามชัด ๆ ว่าเป็นเพียงลูกพลับนิ่ม
「อย่าเพิ่งร้อนใจ พวกเราดูสถานการณ์ก่อน หากมีผลประโยชน์ค่อยแย่งชิงก็ยังไม่สาย
ตอนนี้ไม่มีใครถ่ายทุกข์ ต่อให้เจ้าพุ่งไปก็ไม่ได้กินของร้อนอยู่ดี」
มนุษย์อินทรีรู้สึกว่าเจ้าลาดื้อกำลังด่าตน กำลังจะระเบิดโทสะ ทว่าเอ้อโหลวก็รั้งเขาไว้เสียก่อน แล้วกล่าวต่อด้วยสีหน้าจริงใจ
「ดูข้าสิ เพื่อแคว้นหมื่นปีศาจ ข้าสู้จนสุดชีวิต เสียเลือดเสียเหงื่อ หลายครั้งเกือบเอาชีวิตไม่รอด สุดท้ายกลับไม่ได้อะไรเลย」
「บัดนี้ข้าเข้าใจแล้ว หากไม่มีผลประโยชน์ พวกเราก็ไม่จำเป็นต้องเป็นนกตัวแรกที่โผล่หัวออกไป」
เมื่อเอ้อโหลวกล่าวอย่างจริงใจและเปิดอก มนุษย์อินทรีก็เห็นว่ามีเหตุผลไม่น้อย เรื่องสู้จนเลือดตกยางออก ปล่อยให้คนอื่นพุ่งไปก็พอ
「เจ้าลาดื้อ เมื่อใดเจ้าถึงฉลาดขึ้นมา?」