หลังพ่ายแพ้ในการปะทะครั้งแรก แม่ทัพขั้นแก่นทองทั้งห้าของเหล่าผู้บำเพ็ญปีศาจก็มารวมตัวกัน แล้วเปิดฉากโต้เถียงเสียงดังลั่น
“ล้วนเป็นเพราะเจ้าลาลโง่ตัวนี้!”
“แล้วยังเจ้าอินทรีโง่ตัวนี้อีก!”
“ยามทุกคนบุกไปข้างหน้า พวกเจ้าก็ขวางทาง ครั้นถอนกำลังกลับมา พวกเจ้าก็ยังขวางทาง!”
“ถึงคราวต้องสู้เจ้าก็ไม่สู้ ถึงคราวต้องถอยเจ้าก็ไม่ถอย!”
“ช่างทำการไม่สำเร็จ แต่กลับทำให้เสียหายยิ่งกว่าเดิม!”
“…………”
แม่ทัพขั้นแก่นทองเหล่านี้โยนความรับผิดชอบเรื่องพ่ายแพ้ในการปะทะครั้งแรกให้แม่ทัพลาและแม่ทัพอินทรีทั้งหมด
แม้สิ่งที่พวกเขากล่าวจะเป็นความจริง แต่แม่ทัพลาก็เป็นคนปากแข็ง ย่อมไม่มีทางยอมรับแน่
ส่วนมนุษย์อินทรี ปากของเขายิ่งแข็งกว่าปากลาเสียอีก
“อ๊าง ๆ ๆ…”
“พวกเจ้ารู้อะไรบ้าง ความหวังดีของข้าถูกพวกเจ้ามองเป็นน้ำใจสุนัขเสียแล้ว!”
“ข้าพบกับดักเบื้องหน้าตั้งนานแล้ว จึงสั่งหยุดทัพทันเวลา กองทัพถึงได้รักษากำลังไว้ได้มากขึ้น”
“หากข้าไม่เตือนทัพให้ทันเวลา ทุกคนคงตกหลุมพรางกันหมด แล้วปราชัยย่อยยับยิ่งกว่านี้”
เอ้อโหลวยืนกรานปากแข็ง ไม่ยอมรับความผิดของตน ทั้งยังกลับกล่าวโทษอีกฝ่าย
“พวกเจ้าต่างหากที่บุกเข้าไปอย่างหุนหันพลันแล่น จนทหารบาดเจ็บล้มตาย บัดนี้ยังมีหน้ามาตำหนิข้ากับพี่อินทรีอีกหรือ”
เอ้อโหลวกล่าวพลางตบมนุษย์อินทรีเบา ๆ ความหมายชัดเจนว่าทั้งสองจะร่วมทุกข์ร่วมสุขกัน
แม่ทัพอินทรีเข้าข้างเอ้อโหลวตั้งนานแล้ว ครั้นนี้จึงเชิดคอขึ้นพร้อมถลึงตา
“เจ้าลาปากแข็งพูดถูกแล้ว พวกเจ้าเป็นเพียงแม่ทัพผู้พ่ายศึก!”
“ส่วนทัพของข้ากับแม่ทัพลาไม่มีผู้ใดบาดเจ็บแม้แต่น้อย”