“ลาแสนดื้อ เจ้ากลับมาได้จังหวะพอดี”
“หากยังไม่กลับมา กองทัพใต้บังคับบัญชาของเจ้าคงถูกคนอื่นแบ่งไปหมดแล้ว”
มนุษย์อินทรีไปรับเอ้อโหลว แล้วพาเขามุ่งหน้าไปยังใจกลางค่าย
เดิมทีกองทัพผู้บำเพ็ญปีศาจมีมากกว่า 30,000 คน หลังจากผู้บำเพ็ญนอกรีตสังหารผู้แข็งแกร่งขั้นแก่นทองเหล่านั้นไป คนทั้ง 30,000 กว่าคนก็ตกอยู่ใต้บังคับบัญชาของแม่ทัพลาและแม่ทัพอินทรี
ตอนเอ้อโหลวจากไป ทหารผู้บำเพ็ญปีศาจใต้บังคับบัญชาของเขายังมีมากกว่า 10,000 คน
แต่บัดนี้ ในค่ายเหลือทหารที่ยังสังกัดเขาอยู่เพียง 3,000 กว่าคน
“อย่าตำหนิข้าเลย ข้าพยายามเต็มที่แล้ว”
“พวกเขาถือป้ายคำสั่งของบรรพชนผึ้งมาเรียกคน ข้าจะไม่ปล่อยคนไปก็ไม่ได้...”
แม่ทัพอินทรีชี้แจงขึ้นมา
ก่อนหน้านี้ไม่นาน ศึกตึงมือ จำนวนผู้แข็งแกร่งขั้นแก่นทองฝ่ายผู้บำเพ็ญปีศาจมีไม่พอ จึงไปเรียกผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองจากแคว้นหมื่นปีศาจมาอีกหลายคน
พวกเขามาถึงก็มาเรียกกำลังพลจากมนุษย์อินทรี
ทหาร 30,000 คนที่เดิมรวมกันอยู่เป็นกองทัพเดียว จึงถูกแบ่งออกเป็นหลายกองอีกครั้ง
เอ้อโหลวกวาดตามองคน 3,000 คนที่เหลือ ส่วนใหญ่เป็นคนจากเผ่าของแม่ทัพลา รวมถึงเผ่ามนุษย์หมาป่าและเผ่ามนุษย์หมี
“อ๊าง ๆ ๆ...”
“รังแกกันเกินไปแล้ว! ข้าผู้เฒ่าลาจงรักภักดีต่อแคว้นหมื่นปีศาจสุดหัวใจ ทุกวันข้าก็เสี่ยงชีวิตอยู่ในถิ่นของศัตรู พวกมันกลับมาขโมยบ้านข้า!”