เอ้อโหลวบำเพ็ญเพียรอยู่ในน้ำเต้าวิเศษติดต่อกันหนึ่งเดือน ครั้นก้าวออกจากห้องลับก็ยังรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง
โอสถทองม่วงที่จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์หลงซิงประทานให้ เขากินไปแล้วหกเม็ด ในมือยังเหลืออีกสี่เม็ด จึงไม่กล้ากินทิ้งกินขว้าง
ตอนกินเม็ดแรกได้ผลไม่เลว ทะเลตันเถียนขยายขึ้นสี่ชุ่น แต่เมื่อกินโอสถทองม่วงต่อไป ผลลัพธ์กลับลดน้อยลงทีละเม็ด
พอกินถึงเม็ดที่หก ก็ไม่ได้ผลอีกเลย
ทะเลตันเถียนของเขาหยุดอยู่ที่เก้าฉื่อเก้าชุ่นในที่สุด
หลังจากนั้นไม่ว่าเขาจะบำเพ็ญเพียรหรือขยายตันเถียนอย่างไร ความกว้างของทะเลตันเถียนก็ไม่เพิ่มขึ้นอีก
ดูเหมือนเมื่อบำเพ็ญเพียรถึงเก้าฉื่อเก้าชุ่น ก็ถึงขีดจำกัดแล้ว
น่าเสียดายที่เฉินหงเย่จากไปก่อนหน้านี้ มิฉะนั้นเขาคงถามอีกฝ่ายได้
เอ้อโหลวทำได้เพียงเก็บเรื่องนี้ไว้ในใจชั่วคราว แล้วค่อยหาทางคิดแก้ไขภายหลัง
การบำเพ็ญทะเลตันเถียนให้ถึงหนึ่งจ้างกลายเป็นปณิธานฝังใจของเขาไปแล้ว
หากยังไปไม่ถึงหนึ่งจ้าง เขาก็รู้สึกว่าตนช่างไร้ประโยชน์
ช่วงนี้น้ำเต้าวิเศษให้ผลผลิตหญ้าเสวียนหยวนอีกจำนวนมาก ระหว่างเก็บตัวบำเพ็ญเพียร เอ้อโหลวหาเวลาว่างหลอมโอสถไว้ส่วนหนึ่ง
ในบรรดารางวัลที่จักรพรรดิประทานให้ครานี้ โอสถเสวียนหยวนมีเพียง 100 เม็ด น้อยกว่าโอสถสร้างฐานเสียอีก
เฉินหงเย่เคยบอกว่า ในคลังหลวงก็มีของสำรองเหลือไม่มากแล้ว
เพราะโอสถสร้างฐานนั้น คนหนึ่งใช้ตลอดชีวิตเพียงหนึ่งหรือสองเม็ด อย่างมากก็สามถึงห้าเม็ด
แต่โอสถเสวียนหยวนซึ่งช่วยเพิ่มพูนการบำเพ็ญเพียรนั้นต่างออกไป ผู้บำเพ็ญขั้นสร้างรากฐานหากมีทรัพยากร กินหลายพันเม็ดก็ยังไม่มีปัญหา ปริมาณการใช้จึงมหาศาล