เถ้าแก่ร้านได้ฟังสรรพคุณของโอสถเม็ดนี้แล้วรู้สึกหวั่นไหวไม่น้อย ทว่านี่เป็นโอสถที่เขาไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน
ทั้งสองก็ไม่คุ้นเคยกัน เขาจึงอดกังวลไม่ได้ว่าเอ้อโหลวอาจกำลังหลอกลวงตน
แม้จะตื่นเต้น แต่ในใจก็เกิดความระแวดระวังขึ้นมา
“แล้วโอสถสีแดงเลือดเม็ดนี้คือสิ่งใด?”
เถ้าแก่ชี้ไปยังโอสถสีแดงเม็ดนั้นแล้วเอ่ยถาม โอสถเม็ดนี้มีสีแดงฉาน ให้ความรู้สึกประหลาดชวนพิกล ดูไม่เหมือนโอสถที่ถูกต้องสักเท่าใด
“เจี๊ยก ๆ ๆ...”
“ของสิ่งนี้ขายให้เฉพาะผู้รู้จักคุณค่าเท่านั้น ในเมื่อท่านไม่รู้จัก เช่นนั้นไม่ขายก็ช่างเถิด!”
เอ้อโหลวหัวเราะแห้ง ๆ แล้วเก็บโอสถสีแดงเลือดเม็ดนั้นกลับไป
แท้จริงแล้วเขาเองก็ไม่รู้ว่าโอสถสีแดงเลือดเม็ดนี้คือสิ่งใด จึงนำออกมาให้ผู้รู้จักของช่วยจำแนกดู
แต่เมื่ออีกฝ่ายก็ไม่รู้จัก เขาจึงแสร้งทำเป็นลึกลับแล้วเก็บกลับไป
ท้ายที่สุดเถ้าแก่ร้านก็ตัดสินใจซื้อโอสถอีกสามชนิดที่เหลือ
โอสถเสวียนหยวน โอสถคืนวัย และยาเม็ดหยกดำ
“ไม่ทราบว่าโอสถทั้งสามชนิดนี้ ท่านมีอยู่เท่าใด?”
“อย่าได้สนใจว่าข้ามีโอสถอยู่เท่าใด หากเจ้ามีศิลาวิญญาณระดับกลางเท่าใด ข้าก็มีโอสถให้เจ้ามากเท่านั้น”
เอ้อโหลวกล่าวอย่างโอหัง จำนวนโอสถเสวียนหยวนมีไม่มากนัก แต่อีกสองชนิดนั้น เขามีอยู่ไม่น้อย