เมื่อเอ้อโหลวออกมาจากร้านขายธัญพืชในตลาดมืด ข้าววิญญาณหลายสิบสือในถุงเก็บของก็ขายหมดแล้ว
ข้าววิญญาณของเขามีคุณภาพไม่ดีนัก ราคาจึงไม่สูง
หลังต่อรองราคากันอย่างดุเดือด สุดท้ายก็ขายได้เพียงข้าววิญญาณ 10 สือแลกศิลาวิญญาณ 8 ก้อน
ในถุงเก็บของบรรจุไว้ทั้งหมด 60 สือ จึงได้เงินมา 48 ก้อน
เมื่อเดินไปถึงที่เปลี่ยวแห่งหนึ่ง เขาก็เติมข้าววิญญาณลงในถุงเก็บของจนเต็มอีกครั้ง ทว่าถุงใบนี้จุได้มากที่สุดเพียงหลายสิบสือในคราวเดียว
จากนั้นเขาไปยังร้านขายธัญพืชอีกร้านที่จำหน่ายข้าววิญญาณโดยเฉพาะ แล้วขายข้าววิญญาณในถุงเก็บของด้วยราคาเดิม
น่าเสียดาย ในตลาดมืดของนครชิงโจวมีร้านขายธัญพืชอยู่เพียงสองร้านเท่านั้น มิฉะนั้นคงขายได้มากกว่านี้
ใช้เวลาทั้งวันขายข้าววิญญาณได้เพียงร้อยกว่าสือ มีรายรับเพียงร้อยกว่าศิลาวิญญาณ
หากขายได้วันละร้อยกว่าสือ ข้าววิญญาณ 8 ล้านสือในน้ำเต้าวิเศษของเขาคงต้องใช้เวลาอย่างน้อย 200 กว่าปีจึงจะขายหมด
ถุงเก็บของมีขนาดเพียงเท่านี้ อีกทั้งเขายังไม่อาจหยิบข้าววิญญาณออกจากน้ำเต้าวิเศษมาขายต่อหน้าผู้อื่นได้
เขาเคยสอบถามมาแล้ว ถุงเก็บของขนาดหนึ่งจั้งที่อยู่ในมือเขานับว่าไม่เล็ก จัดอยู่ในระดับกลาง
ส่วนถุงเก็บของใบใหญ่ที่มีพื้นที่สิบจั้งนั้น ไม่เพียงราคาสูงลิ่ว แต่ยังมีอยู่น้อยยิ่ง ต่อให้คิดซื้อก็หาซื้อไม่ได้
เอ้อโหลวออกจากตลาดมืด แล้วหาโรงเตี๊ยมธรรมดาแถวนั้นพัก ทุกวันเสียเงินไม่ถึงหนึ่งตำลึง
โรงเตี๊ยมในเมืองที่มองปราดเดียวก็รู้ว่าหรูหราโอ่อ่า เขาเคยพบเรื่องเสียเปรียบมาก่อน จึงไม่ได้เข้าไปถาม ทั้งยังไม่รู้ว่าพวกเขาจะต้อนรับตนหรือไม่
เขาคร้านจะพิสูจน์ฐานะทางการเงินให้เสี่ยวเอ้อเฝ้าประตูเห็น เดิมทีเขาก็เป็นเพียงชาวไร่ บังเอิญมีโชคลาภอยู่บ้าง จึงได้เป็นขุนนางเล็ก ๆ เท่านั้น