บทที่ 238 เผลอกินเข้าไป
การล่อสังหารผู้บำเพ็ญปีศาจขั้นแก่นทองได้สำเร็จ ทำให้เอ้อโหลวและผู้บำเพ็ญนอกรีตใต้บังคับบัญชาล้วนเห็นผลประโยชน์อยู่ตรงหน้า
ขอเพียงผู้บำเพ็ญปีศาจยอมทำตามระเบียบ ต่อแถวกันอย่างเป็นระเบียบเช่นนี้ ต่อให้มีจำนวนมากเพียงใด ก็ย่อมมีวันที่สังหารหมดสิ้น
บัดนี้สิ่งที่ยากคือ ผู้บำเพ็ญปีศาจไม่ชอบต่อแถวรอรับความตาย อีกทั้งเวลาก็มีไม่พอ
หม่าจิงหิ้วศพแม่ทัพเถาไปบำเพ็ญเพียรแล้ว แม้ผู้บำเพ็ญนอกรีตจะฝึกฝนได้รวดเร็ว ก็ยังต้องใช้เวลาอยู่บ้าง
เอ้อโหลวมองเห็นความปรารถนาและความละโมบจากแววตาของผู้บำเพ็ญนอกรีตที่เหลือ
“ฮ่า ๆ ๆ...”
“ข้าจะให้โอกาสพวกเจ้า ขอเพียงล่อผู้บำเพ็ญปีศาจขั้นแก่นทองคนอื่นมาได้ ศพของผู้บำเพ็ญปีศาจก็จะตกเป็นของผู้นั้น”
เพื่อเร่งความคืบหน้า เอ้อโหลวตั้งใจส่งผู้บำเพ็ญนอกรีตทั้งหมดไปช่วยล่อผู้บำเพ็ญปีศาจมา
“ประมุขโถงเกรียงไกร!”
“ประมุขโถงไร้เทียมทาน!”
“ประมุขโถงเกรียงไกร!”
“ประมุขโถงโดดเด่นไร้ผู้ใดเทียบทั่วหล้า!”
ผู้บำเพ็ญนอกรีตเหล่านี้ล้วนเป็นพวกไร้ยางอาย ยามประจบสอพลอ พวกเขาไม่เหลือศักดิ์ศรีแม้แต่น้อย
หลังประจบสอพลอเสร็จ ผู้บำเพ็ญนอกรีตเหล่านั้นต่างวิ่งเร็วกว่าใคร กลัวว่าตนจะช้าแล้วเข้าแถวไม่ทัน
ส่วนจะล่อลวงอย่างไรนั้น เอ้อโหลวไม่จำเป็นต้องกังวลเลย ผู้บำเพ็ญนอกรีตล้วนเป็นพวกที่ไม่เคยข้องเกี่ยวกับเรื่องดี ๆ เอาแต่ครุ่นคิดเรื่องชั่วร้ายอยู่ทุกวี่วัน
กองทัพใหญ่ที่เข้ามาในจวิ้นหลิวซาครั้งนี้มีทั้งหมดสามกอง กองของแม่ทัพมนุษย์หมาป่าก็นับเป็นหนึ่งในนั้น