เฉินอ้วนออกไปครั้งนี้ กว่าจะกลับมาก็ผ่านไปหลายวัน
ตลอดหลายวันที่อยู่นอกบ้าน เขาใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ในใจเฝ้าพะวงถึงสมบัติล้ำค่าชิ้นนั้น
ทันทีที่กลับถึงห้องลับ เขาก็มองไปยังรองเท้าคู่นั้น
เป็นดังคาด ศิลาวิญญาณที่เขาวางไว้ข้างรองเท้าหายไปจนหมด
ข้อเท็จจริงพิสูจน์แล้วว่า จิตวิญญาณศาสตราในรองเท้าคู่นี้กลืนกินสิ่งของที่เปี่ยมด้วยพลังวิญญาณได้จริง
เฉินอ้วนยินดีจนแทบคลุ้มคลั่ง เขาล้วงศิลาวิญญาณออกมาจากถุงเก็บของอีกกว่าร้อยก้อน ทั้งยังหยิบกล่องหยกสิบกว่ากล่องกับโอสถหลายขวดออกมา วางเรียงรายไว้รอบรองเท้า
จากนั้นเขาก็นั่งเฝ้าอยู่ข้าง ๆ ด้วยความคาดหวังเต็มเปี่ยม สายตาที่มองรองเท้าคู่นั้นประหนึ่งมารดาผู้เปี่ยมเมตตา แววตาฉายประกายรักใคร่เอ็นดู
“กินเถิด ทั้งหมดนี้ยกให้เจ้ากิน”
“กินให้อิ่มแล้วจะได้เติบใหญ่...”
“พรุ่งนี้ข้าจะไปหาเงินมาให้มากกว่านี้...”
เฉินอ้วนเฝ้าอยู่ข้างรองเท้าตลอดทั้งวันทั้งคืน
สมบัติที่วางไว้ข้างรองเท้ายังคงอยู่ในสภาพเดิม ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
ดวงตาที่เดิมเปี่ยมด้วยความเมตตาเริ่มแห้งผากและหนักอึ้ง
หรือจิตวิญญาณศาสตรานี่จะขี้อาย เมื่อเขาเฝ้าอยู่ข้าง ๆ จึงไม่กล้าออกมา?
คิดได้เช่นนี้ เฉินอ้วนก็เดินออกจากห้องลับอย่างอาลัยอาวรณ์ แล้วปิดประตูลง
เขาฝืนทนอยู่ข้างนอกเช่นนั้นสองวัน ก่อนกลับเข้าไปตรวจดูอีกครั้ง
พอเปิดประตู ก็เห็นว่าสิ่งของเปี่ยมพลังวิญญาณที่วางอยู่รอบรองเท้าหายไปหมดแล้ว
“เอ๊ะ!”
“ที่แท้ก็ขี้อายจริง ๆ!”
“สมบัติล้ำค่า! สมบัติล้ำค่า...”
เฉินอ้วนตื่นเต้นจนเกาหัวเกาหู สมบัติล้ำค่าที่เปี่ยมด้วยจิตวิญญาณเช่นนี้พบเห็นได้ยากยิ่ง
คราวนี้เขารวยอู้ฟู่แล้ว
จะปล่อยให้สมบัติล้ำค่าของตนหิวโหยไม่ได้ เฉินอ้วนจึงหยิบสิ่งของเปี่ยมพลังวิญญาณออกมาอีกกองหนึ่ง วางไว้ข้างรองเท้าสีแดง
ก่อนออกไปคราวนี้ เขาคิดเผื่อไว้แล้ว จึงเจาะรูเล็ก ๆ ไว้บนประตูห้องลับ
เขาซ่อนตัวอยู่ด้านนอก แอบมองเข้าไปข้างใน