เอ้อโหลวเคยถูกทำให้ขวัญผวาอย่างหนักในคราวก่อน เรื่องนั้นราวกับฝันร้ายที่วนเวียนอยู่ในใจเขาไม่รู้จบ
ความรู้สึกเช่นนั้นก็เหมือนกับเวลาที่คิดว่าตนเองซ่อนตัวมิดชิด ไม่มีผู้ใดเห็น จึงทำเรื่องน่าอับอายบางอย่างลงไป
ครั้นกำลังส่งเสียงครางอย่างสุขสม เตรียมจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วทำทีราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนจะปัดชายอาภรณ์จากไป
กลับพบว่ามีดวงตานับไม่ถ้วนจับจ้องมาที่ตน เห็นทุกขั้นตอนอย่างครบถ้วน
ความเจ็บปวดเช่นนั้น ผู้ที่เคยประสบย่อมเข้าใจอย่างลึกซึ้ง
ยิ่งไปกว่านั้น เจ้าของดวงตาคู่นั้นยังไม่ธรรมดา เขาสัมผัสได้ราง ๆ ถึงแรงกดดันของผู้แข็งแกร่งขั้นแก่นทอง
การลอบขโมยของต่อหน้าผู้แข็งแกร่งขั้นแก่นทอง เขาไม่กล้าเสี่ยงอีกแล้ว
ต่อไปจะไม่ขโมยของอีก หากขโมยอีกก็จะตัดมือทิ้ง
ยามนี้ เอ้อโหลวอยู่ในน้ำเต้าวิเศษ จับขาหน้าข้างหนึ่งของเสี่ยวเฮยไว้ โดยไม่คิดสงสารแม้แต่น้อย แล้วฟันลงไปทีเดียว
“เพียะ ๆ ๆ……”
ฟันต่อเนื่องกันหลายครั้ง มือของเสี่ยวเฮยถูกฟันจนบางเป็นแผ่น ก่อนจะค่อย ๆ เด้งกลับคืนรูป
ติดอยู่ในน้ำเต้ามานานถึงเพียงนี้ ออกไปข้างนอกก็ไม่ได้ ทั้งที่รู้ว่ามีของดีอยู่ข้างนอกก็ยังขโมยไม่ได้
ทุกวันทำได้เพียงฟันมือเสี่ยวเฮยเล่น แล้วขยำบ้าง บีบบ้าง
เขาใช้มือทั้งสองข้างกอดเสี่ยวเฮยแล้วขยำเล่นอยู่พักหนึ่ง จากนั้นหยิบโอสถเสวียนหยวนออกมาหนึ่งเม็ด เตรียมจะกลืนลงไป
แต่เขาคาดไม่ถึงว่าเสี่ยวเฮยจะอ้าปากงับ กลืนโอสถเม็ดนั้นที่อยู่ในมือเขาลงไป
“เฮ้ย ๆ ๆ… ไม่ได้ให้เจ้ากิน!”
“โอสถของข้า!”
“รีบคายออกมา!”
เอ้อโหลวจับขาหลังทั้งสองข้างของเสี่ยวเฮยไว้ แล้วเขย่าอย่างแรง