หลังศึกใหญ่ผ่านพ้น เหล่าทหารกำลังแบ่งสรรของริบสงคราม ทันใดนั้นก็พบว่ารองเท้าคู่หนึ่งดูผิดปกติอยู่บ้าง
ทุกคนล้วนมิใช่คนโง่ ต่างอยากได้รองเท้าคู่นี้กลับไปตรวจสอบให้รู้แน่
บางทีภายในรองเท้าอาจซ่อนวาสนาอันยิ่งใหญ่อื่นไว้อีกก็เป็นได้
ทุกคนไม่ยอมกัน ต่างต่อรองกันอยู่พักหนึ่ง ท้ายที่สุดรองเท้าคู่นี้ก็ตกเป็นของเฉินอ้วน
เขายอมสละส่วนแบ่งของริบสงครามทั้งหมด แล้วยังแบ่งผลประโยชน์บางส่วนให้ผู้อื่นอีกด้วย
เฉินอ้วนถือรองเท้าคู่นั้นไว้ เห็นว่าบนรองเท้ามีฝุ่นและคราบโคลนเปื้อนอยู่มาก
เขาเป็นคนรักความสะอาดและพิถีพิถันผู้หนึ่ง จึงเคาะรองเท้าเบา ๆ สลัดฝุ่นออกก่อน
จากนั้นใช้ผ้าผืนหนึ่งเช็ดรองเท้าจนสะอาดเอี่ยม จึงเก็บเข้าไปในถุงเก็บของ
ฝุ่นเม็ดหนึ่งซึ่งไม่สะดุดตาถูกเคาะหลุดออกมา แล้วตกลงบนกางเกงของเขา
หลังแบ่งของริบสงครามเสร็จในวันนั้น เฉินอ้วนก็ถือรองเท้าคู่นี้กลับบ้านด้วยความยินดี
เขาขังตัวเองไว้ในห้องลับห้องหนึ่ง จากนั้นจึงนำรองเท้าออกมา ใช้ญาณตรวจสอบอย่างละเอียดทีละชุ่น
เวลานั้นมีคนหลายคนสังเกตเห็นว่ารองเท้าคู่นี้แผ่ระลอกคล้ายญาณออกมาเล็กน้อย
รองเท้าที่ก่อปฏิกิริยาพิสดารเช่นนี้ ย่อมเป็นสมบัติอันไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน
สมบัติมากมายในโลกบำเพ็ญเซียนเป็นเช่นนี้ มีคำกล่าวหนึ่งว่า ‘ของวิเศษย่อมซ่อนประกาย’ ยิ่งสมบัติทรงพลังมากเท่าใด ภายนอกก็ยิ่งดูไม่สะดุดตา
ต้องมีดวงตาเฉียบแหลมจึงจะมองเห็นความล้ำเลิศของสมบัติได้
เฉินอ้วนรู้สึกว่าตนเป็นคนมีสายตาเช่นนั้น
ทว่าเมื่อเขาตรวจดูรองเท้าคู่นี้ทั้งภายนอกและภายในอยู่หลายรอบ กลับยังไม่พบสิ่งผิดปกติแม้แต่น้อย
มองจากภายนอก มันก็เป็นเพียงศาสตราวุธธรรมดาชิ้นหนึ่ง
ช่างน่าประหลาดนัก!
ก่อนหน้านี้ตอนแบ่งของริบสงคราม คนมากมายต่างสัมผัสได้ถึงระลอกพลังนั้น ไม่มีทางผิดพลาดแน่
เขาเชื่อมั่นว่ารองเท้าคู่นี้เป็นสมบัติ เพียงแต่ตนยังค้นไม่พบความลึกลับภายในเท่านั้น
หรือว่าต้องหลอมให้ยอมรับเป็นนาย?
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขาก็ใช้พลังเวทมหาศาลหลอมรองเท้าคู่นี้ให้ยอมรับเป็นนายทันที พร้อมทิ้งตราประทับญาณของตนไว้
แต่หลังทำเช่นนั้นแล้ว รองเท้าก็ยังไม่เปลี่ยนแปลง
หรือวิธีหลอมให้ยอมรับเป็นนายของเขาจะผิด?