หวงเหลาไฉเคยช่วยเอ้อโหลวไว้มากมาย ส่วนหวงฟู่กุ้ยก็ทำงานให้เขาอย่างสุดความสามารถ รับผิดชอบหน้าที่ทุกวันไม่ขาดตกบกพร่อง
เพราะสองข้อนี้ เอ้อโหลวจึงรับปากจัดการเรื่องดังกล่าว
หลังส่งพ่อลูกตระกูลหวงกลับไป เอ้อโหลวก็มองของกำนัลที่อัดแน่นเต็มห้องด้วยความเหม่อลอย
แรกเริ่มตอนรับของกำนัล เขายอมรับว่ามีความสุขไม่น้อย
แค่นั่งอยู่ในบ้าน ก็มีคนหอบผลประโยชน์นานาชนิดมาส่งให้ถึงที่ ช่างรู้สึกสบายใจยิ่ง
แต่ก่อนเขาเกลียดพวกขุนนางใหญ่เป็นพิเศษ คิดว่าพวกขุนนางเหล่านั้นละโมบเงินทองเกินไป
บัดนี้จึงเข้าใจ ที่แท้เขาเกลียดพวกนั้นเพราะตนเองไม่มีโอกาสละโมบต่างหาก
เมื่อความฮึกเหิมผ่านพ้นไป เขามองตามแผ่นหลังของพ่อลูกตระกูลหวงที่จากไป พร้อมกับกองของกำนัลตรงหน้า แล้วครุ่นคิดอยู่นาน บางทีตนอาจไม่เหมาะกับการเป็นขุนนางจริง ๆ
สิ่งที่เรียกว่าการไปมาหาสู่กันในวงขุนนาง แท้จริงเป็นเพียงการยืนยันว่าตนมีคุณค่าให้ใช้งาน และวันหน้าก็ต้องชดใช้คืน
ช่างเถิด ต่อไปเขาจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องในวงขุนนางอีก ตั้งใจเพาะปลูกอยู่บนภูเขาปากอสรพิษอย่างสงบ
ปลูกพืชผลที่ตนกินเอง ช่างสบายกายสบายใจ
อย่างไรก็ตาม เมื่อรับตำแหน่งตูเว่ยเกษตรมาแล้ว ก็ต้องฝึกฝนคนใต้บังคับบัญชาเหล่านี้ให้ดี ฟ้าดินย่อมมีเหตุไม่คาดฝัน ไม่แน่ว่าวันใดอาจได้ใช้ประโยชน์
เอ้อโหลวหาเวลาเข้าเมืองหลวงของเขตปกครอง ไปจัดการเรื่องของหวงเหลาไฉให้เรียบร้อย และคราวนี้ทุกอย่างราบรื่นเกินคาด
นอกจากนี้ เขายังมอบยาเม็ดบำรุงรากฐานหนึ่งขวดให้หวงฟู่กุ้ย นำกลับไปด้วย
ให้หวงหม่านชางเพิ่มระดับการบำเพ็ญถึงขั้นฝึกลมปราณชั้นห้า แล้วค่อยเข้าสอบคัดเลือกขุนนางฝ่ายบู๊ ย่อมเหมาะสมกว่า
ช่วงเวลาต่อจากนั้น เอ้อโหลวเก็บตัวบำเพ็ญเพียรอยู่บนเขาทุกวัน ไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับกิจการในวงขุนนางอีก
ตูเว่ยเกษตรผู้เคยสร้างความฮือฮาอยู่พักหนึ่งอย่างเขา ค่อย ๆ เลือนหายไปจากสายตาของเหล่าขุนนาง
เอ้อโหลวบำเพ็ญเคล็ดวิชา《หลอมญาณหงเหมิง》ทุกวัน ญาณของเขาแข็งแกร่งขึ้นมากอีกครั้ง
บัดนี้ญาณของเขาแผ่ครอบคลุมพื้นที่โดยรอบได้ไกลถึง 30 จั้ง