เอ้อโหลวมอบยาเม็ดหยกดำไปหนึ่งขวด นึกไม่ถึงว่าท้ายที่สุดทุกคนจะเขียนหนังสือรับสภาพหนี้ให้เขาคนละฉบับ ทำเอาเขารู้สึกกระดากใจอยู่บ้าง
เขาไม่ใช่คนขี้เหนียวเสียหน่อย
ในบรรดาคนสิบกว่าคน อาการบาดเจ็บของแม่ทัพเฉินหนักที่สุด ทะเลตันเถียนถึงกับพังทลาย กินยาเม็ดหยกดำติดต่อกันถึง 5 เม็ดก็ยังฟื้นตัวได้ไม่เต็มที่
แต่ถึงอย่างไร ตอนนี้แม่ทัพเฉินก็ฟื้นกำลังรบกลับมาได้อย่างน้อยเจ็ดถึงแปดส่วนแล้ว
ส่วนอาการบาดเจ็บของคนอื่น ๆ ยาเม็ดหยกดำเพียงเม็ดเดียวก็รักษาจนหายสนิท
เมื่อเห็นแม่ทัพเฉินฟื้นตัว เอ้อโหลวก็ใจกล้าขึ้นมาก
ยามนี้เขาอยู่ในเมืองผู้บำเพ็ญนอกรีต ที่นี่นอกจากเขาแล้วยังมีผู้บำเพ็ญนอกรีตขั้นแก่นทองอีก 15 คน แต่ละคนล้วนแข็งแกร่งกว่าเขา
รอบด้านเต็มไปด้วยศัตรูร้าย เขาหวาดผวาทุกวัน ได้แต่หดหัวทำตัวเป็นมารร้าย
จากข่าวที่หม่าจิงสืบมา ช่วงหลายวันนี้มีคนหลายคนเข้าไปในเรือนของบรรพชนขั้นหยวนอิงแล้ว
ข่าวนั้นยั่วให้เอ้อโหลวใจคันยุบยิบ คนอื่นต่างได้โชคลาภ มีเพียงตนที่ไม่ได้อะไรเลย ทุกข์ใจยิ่งกว่าทำศิลาวิญญาณหายไป 100 ก้อนเสียอีก
โชคดีที่ผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองเหล่านั้นล้วนกลับออกมามือเปล่า อย่างไรเสีย ต่อให้ได้ของดีมา พวกเขาก็คงไม่ป่าวประกาศอยู่แล้ว
ทว่าในเรือนยังมีห้องลับใต้ดินอยู่แห่งหนึ่ง ของวิเศษที่มีค่าจริง ๆ ต้องอยู่ในห้องลับแห่งนี้แน่นอน
จนถึงตอนนี้ยังไม่มีใครเปิดห้องลับแห่งนี้ได้
นิสัยของผู้บำเพ็ญนอกรีตก็เป็นเช่นนี้ ต่างหลบอยู่ข้าง ๆ คอยสังเกตการณ์อย่างลับ ๆ รอให้ใครสักคนออกแรงเปิดได้ก่อน แล้วค่อยพากันกรูเข้าไปแย่งชิง
เอ้อโหลวเป็นเพียงผู้บำเพ็ญนอกรีตจอมปลอม รู้ดีว่าตนมีกำลังไม่พอ หลายวันนี้จึงอยู่บ้านอย่างว่าง่าย ไม่ได้ไปผสมโรงกับเรื่องครึกครื้นเช่นนี้
“แม่ทัพเฉิน ผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองกระจอก ๆ ในเมืองพวกนั้น ท่านสู้ได้กี่คน?”
เฉินอ้วนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวว่า
“หากเป็นช่วงที่ข้าอยู่ในสภาพสมบูรณ์ คงสู้ได้ 10 คน ยามนี้อย่างมากก็ได้ 5 คน”