คืนนั้น เอ้อโหลวลอบมายังห้องคุมขังเชลย
เขาค่อย ๆ ผลักประตูเหล็กเปิดออก ภายในไร้แสงไฟ ทุกคนดูเหมือนกำลังหลับสนิท
เอ้อโหลวก้าวเข้าไปในห้อง จุดตะเกียงน้ำมัน แล้วปิดประตูตามหลัง
“ไม่ต้องแกล้งหลับแล้ว ลุกขึ้นมาให้หมด!”
เป็นดังคาด ทุกคนล้วนแสร้งหลับอยู่ บัดนี้ต่างลืมตาและลุกขึ้นนั่งแล้ว
ในบรรดาคนเหล่านี้ หยางเถี่ยนับว่าบาดเจ็บไม่หนักนัก จึงยังเคลื่อนไหวได้คล่องแคล่วกว่าใคร
ยามนี้หยางเถี่ยลุกขึ้น เดินมายืนตรงหน้าเอ้อโหลว
“ผู้อาวุโส ข้ามีความลับเรื่องหนึ่ง ไม่ทราบว่าจะแลกชีวิตข้าคืนมาได้หรือไม่?”
เอ้อโหลวติดต่อกับหยางเถี่ยมามากมาย จึงรู้ดีที่สุดว่าเจ้าหมอนี่เป็นขุนนางเจนจัด เจ้าเล่ห์ราวกับผี
เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าเจ้าหมอนี่คิดแผนอะไรขึ้นมาอีก
จึงก้าวเข้าไปใกล้สองสามก้าว อยากดูว่าอีกฝ่ายจะเล่นลูกไม้อะไร
“เรื่องเป็นเช่นนี้ ก่อนแม่ทัพจีสิ้นใจ ได้ทิ้งสมบัติไว้แห่งหนึ่ง ข้ารู้สถานที่ซ่อนสมบัตินั้น”
เมื่อเอ้อโหลวได้ยินเรื่องสมบัติของแม่ทัพจี เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
ผู้แข็งแกร่งขั้นหยวนอิง อีกทั้งยังเป็นแม่ทัพใหญ่ผู้บัญชาการกองทัพพิทักษ์แผ่นดิน สมบัติที่เขาทิ้งไว้ย่อมเย้ายวนใจไม่น้อย
ทว่าเอ้อโหลวได้สติกลับมาอย่างรวดเร็ว หยางเถี่ยกำลังหลอกเขา
หากเป็นมารเฒ่าหูอาจหลงเชื่อ แต่เอ้อโหลวกับหยางเถี่ยรู้ไส้รู้พุงกันดี
หยางเถี่ยกับแม่ทัพจีไม่มีความเกี่ยวข้องกันแม้แต่น้อย
หากมีใครรู้เรื่องสมบัติที่แม่ทัพจีทิ้งไว้ คนผู้นั้นย่อมไม่ใช่หยางเถี่ย แต่เป็นเฉินอ้วนต่างหาก