ระหว่างเอ้อโหลวย้ายบ้าน แม่ทัพเฉินว่างอยู่ไม่มีอะไรทำ จึงถือกระบี่ออกไปสังหารผู้คนเสียหลายราย
คนในบ้านของมารเฒ่าเจิ้ง รวมถึงคนเฝ้าประตู ล้วนถูกสังหารจนหมดสิ้น
อย่างไรเสีย คนทั้งบ้านนี้ก็เป็นผู้บำเพ็ญนอกรีตทั้งนั้น หากมีโอกาสก็สังหารให้มากอีกสักหน่อย ถือเป็นการทวงดอกเบี้ยให้กองทัพพิทักษ์แผ่นดินที่พลีชีพไป
ยามทั้งสองจากบ้านมารเฒ่าเจิ้ง ภายในเรือนก็ไม่เหลือแม้แต่ไก่หรือสุนัข มีเพียงบ้านโล่งเปล่าที่เหลือแต่ผนัง
ก่อนจากไป ทั้งสองยังช่วยปิดประตูใหญ่ให้มารเฒ่าเจิ้งด้วย
หลายวันถัดมา จึงไม่มีผู้ใดรู้ว่าคนทั้งตระกูลของมารเฒ่าเจิ้งตายกันหมดแล้ว
เอ้อโหลวกับแม่ทัพเฉินได้ลิ้มรสความสำเร็จ หลายวันต่อมาจึงออกตระเวนกลางคืนและหลบพักกลางวัน ทุกคืนจะออกไปล้างตระกูลสักแห่ง แล้วย้ายบ้านอีกสักหลัง
กระทั่งวันที่ห้า มีคนผลักประตูบ้านมารเฒ่าเจิ้งเข้าไป จึงพบว่าคนทั้งตระกูลของเขาหายไปหมดแล้ว
ในบ้านเหลือเพียงผนังไม่กี่ด้านที่ขนย้ายไม่ได้ ส่วนทรัพย์สินอื่นใดที่ขนได้ล้วนหายไปสิ้น
จากนั้นทุกคนจึงพบว่า ผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองในเมืองหายไปแล้วห้าคน
ผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองที่เหลืออีก 11 คน นอกจากเอ้อโหลว ต่างก็หวาดหวั่นพรั่นพรึง จึงมารวมตัวกันหารือ
“ฮึ ๆ ๆ…”
เอ้อโหลวหัวเราะแห้ง ๆ พลางกวาดตามองทุกคน ก่อนเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่า
“ข้าสงสัยว่ามีไส้ศึก!”
“ปัง!”
“มารเฒ่าหู เจ้าหมายความว่าอย่างไร? พวกเราล้วนเป็นพี่น้องร่วมเป็นร่วมตายกันมาหลายร้อยปี ยังมีผู้ใดที่เชื่อถือไม่ได้อีกหรือ?”