“จูเอ๋อร์ ไปกับข้าสักเที่ยว”
เมื่อเอ้อโหลวรู้ว่าซือหม่าอี้ประสบเหตุ เขาก็คว้าจูเอ๋อร์ทะยานออกจากเมืองซานหยางทันที
จูเอ๋อร์ใช้วิชาหลบหนีด้วยใยแมงมุมพาเอ้อโหลวเหินฟ้า ความเร็วใกล้เคียงกับยามห่านตัวใหญ่ออกแรงเต็มกำลัง
ทว่าจูเอ๋อร์เป็นยอดฝีมือขั้นแก่นทอง การเหินฟ้าของนางจึงทนทานกว่า
ทั้งสองมุ่งไปยังทางหลวงที่เกิดการต่อสู้ก่อนหน้านี้
ทั่วบริเวณมีแต่ซากศพแห้งกรัง เหลือเพียงผู้ติดตามคนหนึ่งของซือหม่าอี้ที่ซ่อนตัวอยู่ในป่า
“ป๋อผู้ภักดีหาญกล้า คุณชายของข้าไปทางนั้นขอรับ”
ทั้งสองเร่งติดตามไปตามทิศทางที่ผู้ติดตามชี้ทันที
เหินฟ้ามาไกล ในที่สุดเบื้องหน้าก็ปรากฏหมู่บ้านแห่งหนึ่ง
ที่ปากหมู่บ้านมีศพแห้งกรังของคนชราและเด็กนอนอยู่ เมื่อเดินเข้าไปด้านใน กลับไม่พบผู้มีชีวิตเหลือแม้แต่คนเดียว
แม้แต่หนูที่ซ่อนอยู่ในโพรงใต้ดินก็ยังถูกสูบเลือดจนแห้ง กลายเป็นซากหนูตากแห้ง
“ตามต่อไป!”
จูเอ๋อร์พาเอ้อโหลวมุ่งหน้าต่อไป
เมื่อไปข้างหน้าอีกหน่อย ก็พบเมืองและชุมชนอีกหลายแห่ง ผู้คนในนั้นล้วนกลายเป็นศพแห้งกรัง
เอ้อโหลวยิ่งเห็นก็ยิ่งร้อนใจ อยากตามหาซือหม่าอี้ให้พบโดยเร็ว
หากเป็นผู้บำเพ็ญคนอื่น การสังหารชาวบ้านสามัญสักกลุ่ม อย่างมากก็แค่กลายเป็นผู้บำเพ็ญนอกรีตในภายหลัง ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร
แต่หากซือหม่าอี้ได้สติขึ้นมา เขายอมฆ่าตัวตายเสียยังดีกว่าจะยอมเป็นผู้บำเพ็ญนอกรีตทำร้ายผู้บริสุทธิ์
นับแต่ตระกูลถูกล้างสังหาร ความคิดเดียวที่ทำให้ซือหม่าอี้ยังมีชีวิตอยู่ก็คือการรักษาราชวงศ์ต้าโจว
หากผู้คนรู้ว่าเขาสังหารชาวบ้านสามัญมากมายเพียงนี้ ชื่อผู้บำเพ็ญนอกรีตย่อมติดตัวเขาไปตลอดกาล