ซือหม่าอี้ใช้หุ่นเชิดที่เอ้อโหลวมอบให้ บุกฝ่าออกมาเป็นทางเลือด
ส่วนพวกแรงงานเหล่านั้น อย่าว่าแต่จะไม่ฆ่าแม้แต่คนเดียวเลย เพียงคิดเช่นนั้นก็เป็นไปไม่ได้แล้ว แม้จะอดรู้สึกเวทนาไม่ได้ แต่หากเจ้าไม่ฆ่าพวกเขา พวกเขาก็จะฆ่าเจ้า
หุ่นเชิดยิงธนูเป็นชุดใส่เหล่าแรงงาน พวกเขาจึงไม่กล้าบุกเข้ามาอีก
จากนั้นเขาก็ขว้างเมล็ดระเบิดอสนีเข้าไปในกลุ่มแรงงานอีกลูกหนึ่ง
ครานี้พวกแรงงานขวัญหนีดีฝ่อ ต่างพากันกุมศีรษะวิ่งหนีอลหม่าน
แม้ด้านหลังจะมีมือปราบดุจหมาป่าดุจพยัคฆ์ถือดาบไล่ต้อน แต่ก็ยังน่ากลัวไม่เท่าระเบิดของเมล็ดอสนี
เมื่อคนกว่าพันคนตัดสินใจหนี มือปราบไม่กี่สิบคนย่อมขวางไม่อยู่จริง ๆ
ซือหม่าอี้อาศัยหุ่นเชิดกับเมล็ดระเบิดอสนี ฝ่าวงล้อมออกมาได้สำเร็จ โลหิตสักหยดก็ไม่เปื้อนกาย
แผนการของอีกฝ่ายที่หวังทำให้ซือหม่าอี้คลุ้มคลั่งอย่างสิ้นเชิงพังทลายลง
ผู้บำเพ็ญที่ขวางหน้าอยู่ยังคงติดตามซือหม่าอี้กับพวกอยู่ห่าง ๆ ไม่ยอมล่าถอยไปเช่นนี้
“หึ ก็แค่หุ่นเชิดไม่กี่ตัว!”
ผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองที่นั่งชมการต่อสู้อยู่บนยอดเขาเห็นดังนั้น ก็เรียกศาสตราวุธชิ้นหนึ่งออกมา ฟันใส่หุ่นเชิดตัวหนึ่ง
แม้หุ่นเชิดเหล่านี้จะแข็งแกร่ง แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทอง ก็คงต้านทานไม่ไหว
ความจริงก็เป็นเช่นนั้น กระบี่เหินที่ผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองเรียกออกมาเพิ่งฟันถูกตัวหุ่นเชิด มันก็ระเบิดทันที
“ตูม!”
เสียงระเบิดดังสนั่น หุ่นเชิดแตกกระจาย กระบี่เหินของผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองถูกแรงระเบิดจนบิดเบี้ยวผิดรูป ก่อนร่วงลงพื้น
ผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองผู้นั้นไม่คิดเลยว่าหุ่นเชิดจะระเบิดตัวเองได้ พลังเวทของเขาถูกแรงสั่นสะเทือนกระทบ จนลมปราณในร่างปั่นป่วนไปชั่วขณะ
“ดี!”
“ข้าจะเรียกศาสตราวิเศษออกมา ดูซิว่าเจ้าจะขวางได้อย่างไร”
ผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองกล่าว พลางปรากฏกระบี่ทองเล่มเล็กยาวสามชุ่นขึ้นในมือ
“ไป!”
สิ้นเสียงตวาด กระบี่เล็กยาวสามชุ่นก็ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า แปรเปลี่ยนเป็นกระบี่ยักษ์ยาวกว่าสิบจั้ง