ฤดูหนาวมาเยือนอีกครา เอ้อโหลวนั่งอยู่บนยอดภูเขาปากอสรพิษ มือถือจดหมายหนาหลายสิบหน้าพลางอ่านอย่างละเอียด
จดหมายฉบับนี้ซือหม่าอี้เขียนจากเมืองหลวงมาถึงเขา
เมืองหลวงอยู่ไกลนัก ทั้งสองจึงติดต่อกันด้วยจดหมายปีละสองสามครั้งเท่านั้น ยังดีที่อาศัยสถานีส่งสารของราชสำนักซึ่งกระจายอยู่ทั่วแผ่นดิน มิฉะนั้นจะส่งจดหมายออกไปได้หรือไม่ก็ยังยากจะคาดเดา
ตามที่จดหมายแจ้งมา ซือหม่าอี้ได้เลื่อนตำแหน่งอีกแล้ว
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ทั้งสองติดต่อกันทางจดหมาย เอ้อโหลวจึงรู้เรื่องราวชีวิตของซือหม่าอี้เป็นอย่างดี
เจ้าหมอนี่นับแต่บรรลุขั้นสร้างรากฐาน ก็ได้รับการแนะนำจากอ๋องฉีให้เข้ารับราชการและเลื่อนตำแหน่ง
มีผู้หนุนหลังแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ เดิมทีเส้นทางขุนนางควรราบรื่นไร้อุปสรรค ทว่าเขากลับทำให้เส้นทางราชการขรุขระถึงขีดสุด
ตำแหน่งขุนนางเล็ก ๆ ไม่สูงไม่ต่ำ เขาเลื่อนขึ้นไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนถูกลดตำแหน่งลงมา จากนั้นก็เลื่อนขึ้นอีก แล้วถูกลดลงอีก…
เลื่อนขึ้นเลื่อนลงแทบไม่มีที่สิ้นสุด
ระหว่างนั้นยังติดคุกอยู่หลายครั้ง
หากไม่ใช่เพราะอ๋องฉีช่วยคุ้มครองอย่างเต็มกำลังทุกครา ต่อให้ซือหม่าอี้มีเก้าหัวก็ยังไม่พอให้ตัด
ซือหม่าอี้มีอ๋องฉีหนุนหลัง จึงไม่ใช่ว่าขุนนางในราชสำนักจงใจเล่นงานเขา
แต่เป็นเพราะเขามักเผลอไปเป็นศัตรูกับขุนนางทั้งราชสำนักโดยไม่รู้ตัว
เขาฝ่าฝืนกฎในวงการขุนนาง หรือขัดขวางเส้นทางทำเงินของผู้อื่น ก็ไม่ต่างจากทุบหม้อข้าว ฆ่าบิดามารดา
ซือหม่าอี้มิได้จงใจเป็นศัตรูกับขุนนางทั้งราชสำนัก เขาเพียงยึดมั่นในเจตนารมณ์เดิม รักษาตนให้บริสุทธิ์ ไม่อยากทำร้ายผู้ใดเท่านั้น
อย่างเช่นครั้งหนึ่ง เขาเคยเป็นหัวหน้าผู้คุมชั้นผู้น้อยอยู่ในคุกหลวง
ผู้คุมเหล่านั้นหาวิธีทรมานนักโทษสารพัดทุกวัน เพื่อรีดเงินจากญาติของพวกเขา
หากนักโทษไม่ยอมจ่าย ก็จะใช้โซ่เหล็กล่ามไว้ข้างส้วม
ความสูงของโซ่ยังคำนวณมาอย่างแยบยล กล่าวโดยสรุปคือทำให้คนถูกล่ามอยู่ในท่ากึ่งยืนกึ่งนั่ง ยืนก็ยืดตัวไม่ขึ้น นั่งก็ลงไม่ถึง
เมื่อถูกทรมานทั้งวันทั้งคืน เนื้อหนังที่มือและเท้าของหลายคนก็ถูกโซ่เหล็กขูดจนหลุด เผยให้เห็นกระดูกขาว