หยางเถี่ยกับเอ้อโหลวนำกองกำลังที่อ่อนแอราวกับลมพัดก็ปลิวของตน เดินย้อนกลับไปตามเส้นทางเดิม
แม้พวกเขากำลังมุ่งหน้ากลับ แต่สนามรบจากทุกทิศทางกลับคืบใกล้เข้ามาทุกขณะ
คลื่นพลังจากการต่อสู้แผ่กระเพื่อมมาจากรอบด้านไม่หยุด พื้นใต้ฝ่าเท้าสั่นไหวราวกับกำลังนั่งอยู่บนเรือ
บางครั้งยังมีหิน ลูกไฟ และหนามไม้ซึ่งเกิดจากวิชาอาคมตกลงมารอบตัวพวกเขา ทำให้ผู้บำเพ็ญตัวน้อยเหล่านี้หวาดผวาจนใจสั่น
ต่อหน้าพลังอันเหนือชั้น ผู้บำเพ็ญตัวน้อยอย่างพวกเขาทำได้เพียงเอาชีวิตรอดในช่องว่างระหว่างผู้แข็งแกร่ง
“ทุกคน เร่งฝีเท้า!”
“ไปข้างหน้าอีกไม่ไกลก็พ้นจากสนามรบแห่งนี้แล้ว”
ความเร็วของหยางเถี่ยกับเอ้อโหลวย่อมเหนือกว่าทหารขั้นฝึกลมปราณมาก ทว่าทั้งคู่ยังไม่ทอดทิ้งเหล่าทหารใต้บังคับบัญชา ได้แต่เร่งรัดพวกเขาสุดกำลัง
“ไปข้างหน้าอีกไม่กี่ลี้ก็ฝ่าวงล้อมออกไปได้แล้ว”
หยางเถี่ยชี้ไปข้างหน้า พลางตะโกนก้อง
“เจี๊ยก ๆ ๆ...”
เสียงหัวเราะเสียดสีราวกับเม็ดทรายบดกันดังมาจากเบื้องหน้า
ผู้บำเพ็ญเผ่ามนุษย์กลุ่มหนึ่งขวางทางพวกเขาไว้
คนกลุ่มนี้มีมากกว่าสามร้อยคน ในจำนวนนั้นเป็นยอดฝีมือขั้นแก่นทองถึงเจ็ดคน ส่วนผู้บำเพ็ญขั้นสร้างรากฐานก็มีนับร้อย
มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่ผู้บำเพ็ญที่เที่ยงธรรม มีโอกาสสูงว่าจะเป็นผู้บำเพ็ญนอกรีตและไส้ศึกขายชาติที่แคว้นหมื่นปีศาจเลี้ยงดูมา
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับกองกำลังผู้บำเพ็ญนอกรีตที่แข็งแกร่งเช่นนี้ พวกเขาไม่มีเรี่ยวแรงจะต่อต้านแม้แต่น้อย