หนึ่งเดือนต่อมา ในที่สุดซือหม่าอี้ก็ขนส่งเสบียงกลับมายังเมืองหลวงได้อีกครั้ง คลังหลวงอันว่างเปล่าจึงได้รับเลือดใหม่มาเติมเต็มเสียที
ยิ่งไปกว่านั้น คราวนี้เอ้อโหลวลงมืออย่างใจกว้างยิ่งนัก เพื่อให้ซือหม่าอี้สร้างความชอบ
ทั้งวัววิญญาณกว่าสิบตัวที่บรรทุกข้าววิญญาณมา และยาเม็ดเดินทัพที่ปรุงขึ้นจากข้าววิญญาณ
แม้แต่จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์หลงซิงทอดพระเนตรยาเม็ดเดินทัพเหล่านั้น ยังอดร้องว่าใช้ของสิ้นเปลืองไม่ได้
การปรุงยาเม็ดเดินทัพจะทำให้วัตถุดิบสูญเสียไปถึงสองในสาม มีเพียงเสบียงธรรมดาที่นำมาปรุงเป็นยาเม็ดเดินทัพเพื่อให้พกพาสะดวกเท่านั้น
คราวนี้จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์หลงซิงทรงต้องการรักษาเสบียงอันได้มาอย่างยากลำบาก จึงคัดเลือกแล้วคัดเลือกอีก สุดท้ายจึงได้คนซื่อสัตย์และไว้ใจได้มาดูแลคลังเสบียงอยู่ไม่กี่คน
ยามนี้ ภายในตำหนักใหญ่แห่งหนึ่งในวังหลวง มีเพียงจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์หลงซิงกับซือหม่าอี้เท่านั้น
“ทำได้ดีมาก!”
“มีเสบียงชุดนี้แล้ว อย่างน้อยคลังหลวงก็ไม่ต้องกังวลว่าจะไร้เสบียงอีก”
“คราวนี้เจ้าและป๋อผู้ภักดีหาญกล้าล้วนสร้างความชอบใหญ่หลวง พรุ่งนี้ในท้องพระโรง เราจะปูนบำเหน็จตามความดีความชอบให้แน่นอน”
หลังตรัสชมซือหม่าอี้อย่างยกใหญ่ สีพระพักตร์ของจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์หลงซิงก็พลันเคร่งขรึมขึ้น
“ได้ยินมาว่าระหว่างทางพวกเจ้าถูกผู้บำเพ็ญนอกรีตโจมตี ทั้งยังมีคนตายไปมาก โชคดีที่ฮูหยินของป๋อผู้ภักดีหาญกล้าลงมือ จึงขับไล่ผู้บำเพ็ญนอกรีตไปได้”
“มีเรื่องเช่นนี้จริงหรือไม่?”
จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์หลงซิงขมวดพระขนงเล็กน้อย ทอดพระเนตรซือหม่าอี้เพื่อรอฟังคำตอบ
“กราบทูลฝ่าบาท ที่จริงแล้วไม่มีผู้บำเพ็ญนอกรีตเลย ความผิดทั้งหมดเกิดจากกระหม่อมกระทำลงไปในยามขาดสติ กระหม่อมแต่งข่าวลือขึ้นมาเพื่อปัดความผิด...”