ในฐานะนักฆ่า สิ่งสำคัญคือการลอบโจมตี สังหารในกระบวนท่าเดียว หากพลาดก็ต้องเร้นกายหนีไปไกลพันลี้ทันที
การต่อสู้ซึ่งหน้าเช่นนี้ดูไร้ชั้นเชิง ไม่เป็นมืออาชีพเอาเสียเลย
เอ้อโหลวติดตามนักฆ่าเรียนรู้มามากมาย อย่างน้อยก็ยังมีจรรยาบรรณในวิชาชีพอยู่บ้าง
หลังจากปะทะกับหมายเลขสองหนึ่งกระบวนท่า เขาก็พบว่าอีกฝ่ายเป็นผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองที่ค่อนข้างแข็งแกร่ง อีกทั้งที่นี่ก็เป็นถิ่นของนักฆ่า
ดูท่าว่าวันนี้คงไม่ได้เปรียบแล้ว เขาสะบัดมือ ห่านตัวใหญ่ก็ปรากฏขึ้นด้านหลัง
“ก๊าก...”
หลังจากทบทวนตนเองและพยายามฝึกฝนอยู่พักหนึ่ง บัดนี้ห่านตัวใหญ่บินได้รวดเร็วยิ่งนัก
พริบตาเดียวก็พุ่งไปไกลกว่าสิบจั้ง เอ้อโหลวแทบตามไม่ทัน ยังดีที่ตาไวมือไวคว้าขาห่านไว้ได้
เอ้อโหลวห้อยอยู่ใต้เท้าห่าน ไม่นานก็ออกจากนครชิงโจว เมื่อหันกลับไปมอง หมายเลขสองยังคงไล่ตามมาติด ๆ
หนึ่งไล่หนึ่งหนี พริบตาเดียวก็ไปถึงนอกนครชิงโจว ห่างออกไป 80 ลี้
เอ้อโหลวกวาดตามองไปรอบ ๆ เห็นแต่ผืนดินรกร้าง ไม่ปรากฏแม้แต่เงาผู้คน
ในถิ่นทุรกันดารเช่นนี้ เขาคิดจะประมือกับมือสังหารขั้นแก่นทองผู้นั้นสักครา
“ห่านตัวใหญ่! หยุดก่อน!”
เอ้อโหลวลงถึงพื้น ปัดขนห่านที่ติดอยู่ตามตัว
“คราวหน้าระวังหน่อยได้หรือไม่ ข้ายังปีนขึ้นไปไม่ทัน เจ้าจะบินไปไหน!”
แม้บัดนี้จะบินเร็วขึ้นมาก แต่เมื่อครู่เกือบทิ้งเขาไว้บนพื้นเสียแล้ว
“ก๊าก...”
ห่านตัวใหญ่ยืดคอแหงนหน้าร้องก้องฟ้า ไม่คิดโต้เถียงกับคำพูดไร้สาระของเอ้อโหลวแม้แต่น้อย