ในอดีต แคว้นชิงมีประชากรอยู่มากมาย จากการตรวจสอบทะเบียนราษฎร์และตำราต่าง ๆ คาดว่ามีอยู่ราว 10-20 ล้านคน
ตลอดช่วงเวลายาวนานที่ผ่านมา ผู้คนมีมากแต่ที่ดินมีน้อย ชาวนาเช่าที่ต้องนำของกำนัลไปมอบแก่เจ้าที่ดินและวิงวอนขอร้อง จึงจะได้เช่าที่นาผืนเล็ก ๆ มาปลูกข้าวเลี้ยงชีพ
ทว่าหลังเกิดกลียุคครั้งก่อน แคว้นชิงกลับมีบ้านเรือนสิบหลังว่างเปล่าถึงเก้าหลัง
ประชากรส่วนใหญ่ล้มตายในสงคราม กลายเป็นทรัพยากรบำเพ็ญเพียรของผู้บำเพ็ญนอกรีต
ผู้คนหลายล้านที่ยังเหลืออยู่ แม้จะมีที่ดินเพาะปลูกเพิ่มขึ้น ทว่าขุนนางกลับใช้จ่ายฟุ่มเฟือย จึงทำได้เพียงเพิ่มภาษีจากประชาชนเหล่านี้
โชคดีที่เมืองซานหยางมีท่านเจ้าเมืองผู้ทรงคุณธรรม ผู้คนเหล่านั้นจึงพากันหนีไปเมืองซานหยาง ต่อให้ต้องโทษประหารก็ไม่มีใครขวางได้
เซี่ยชิงซานกำหนดเวลาไว้หนึ่งเดือน ทว่าเอ้อโหลวไม่ได้ขึ้นค่าเช่าที่ตามคำสั่งของเซี่ยชิงซาน
ถึงอย่างไร ต่อให้คราวนี้เขายอมจำนนต่อตระกูลเซี่ย แล้วคราวหน้าจะทำอย่างไร?
แม้เขาจะซื่อและทึ่มไปบ้าง แต่ก็พอมองออกว่า จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์หลงซิงเพียงต้องการใช้เขาเป็นอาวุธ เพื่อคานอำนาจตระกูลเซี่ย
ที่เขากล้าขัดคำสั่งเซี่ยหมิงหย่วนในยามนี้ ก็เพราะมีจักรพรรดิหนุนหลัง
เมื่ออาวุธชิ้นนี้ใช้การไม่ได้อีกต่อไป ก็ถึงคราวถูกทอดทิ้ง
ขณะเดียวกัน ตระกูลเซี่ยย่อมไม่พอใจเขา และปรารถนาจะกำจัดให้สิ้นซาก