แม้เอ้อโหลวจะเอ่ยปากว่าบัดนี้ตนมีฝีมือแล้ว ไม่หวาดกลัวอีกต่อไป เพื่อเรียกความกล้าให้ตนเองก็ตาม
แต่ความจริงหลังกลับจากนครชิงโจว เขากลับหลบอยู่บนภูเขาปากอสรพิษแทบทุกวัน ไม่ค่อยออกจากบ้าน
หอกที่เห็นยังหลบง่าย ลูกธนูที่ลอบยิงกลับป้องกันยาก บนภูเขาปากอสรพิษมีกลุ่มห่านตัวใหญ่คอยเฝ้าระวังอยู่
นอกจากนั้นยังมีฉางหลิงเอ๋อร์ที่ไม่มีผู้ใดมองเห็น รวมถึงเหล่างูจำนวนมากในถ้ำอสรพิษ
เชิงเขาปากอสรพิษยังมีกลุ่มผู้ใต้บังคับบัญชาที่ชิวเยว่เป็นผู้นำ
พวกเขาก็เป็นคนของเอ้อโหลวเช่นกัน เพียงแต่อายุมากกว่าหน่อย บัดนี้จึงรับผิดชอบงานเบ็ดเตล็ดด้านเสบียงและงานเบื้องหลัง
เมื่อมีการคุ้มกันเป็นชั้น ๆ เช่นนี้ เอ้อโหลวจึงรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาก
วันหนึ่ง ขณะที่เอ้อโหลวกำลังง่วนอยู่กับหุ่นเชิดตัวหนึ่งบนยอดเขา ลำแสงสายหนึ่งก็พุ่งมาจากที่ไกล
แสงสีเขียวพุ่งมาถึงหน้าภูเขาปากอสรพิษ ก่อนเผยร่างคนผู้หนึ่งออกมา ที่แท้คือเซี่ยชิงซานจากตระกูลเซี่ย
เมื่อเห็นเซี่ยชิงซานมาด้วยตนเอง เอ้อโหลวก็สะดุ้งเฮือก สะพายกระบี่ อุ้มเสี่ยวเฮย ขึ้นขี่ห่านตัวใหญ่แล้วเหินขึ้นฟ้า เตรียมพร้อมรับมืออย่างเต็มกำลัง
เซี่ยชิงซานเห็นเอ้อโหลวที่สวมอาวุธครบมือ ก็ชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด เกินความคาดหมายของเขาอยู่บ้าง จึงขมวดคิ้วเล็กน้อย
「ผู้ว่าการจาง ท่านกำลังทำอะไรอยู่?」
「ข้าไปหาท่านถึงที่ว่าการเมืองซานหยาง แต่กลับไม่พบแม้แต่เงา」
「ท่านละเลยหน้าที่เช่นนี้ จะคู่ควรกับความไว้วางใจของฝ่าบาทได้อย่างไร จะคู่ควรกับความคาดหวังของชาวเมืองซานหยางได้อย่างไร?」
เอ้อโหลวคิดว่าเซี่ยชิงซานพบหน้าเขาแล้วไม่ได้ลงมือสังหาร กลับตำหนิเขาโดยอ้างหลักคุณธรรม
「ฮ่า ๆ! ช่วงนี้ข้าเกิดความเข้าใจขึ้นมาอย่างกะทันหัน จึงกลับมาปิดด่านฝึกตนบนเขาสักหลายวัน」