เอ้อโหลวอาศัยช่วงเวลาเพียงน้อยนิดที่หุ่นเชิดช่วยถ่วงไว้ หลบหนีเข้าไปในหุบเขาแห่งหนึ่ง
ภายในหุบเขาแห่งนี้มีเสาหินสูงใหญ่ตั้งอยู่มากมาย
“พวกเจ้าคอยเฝ้าอยู่ตรงนี้!”
ผู้บำเพ็ญนอกรีตขั้นแก่นทองยังมาไม่ถึง แต่แรงกดดันอันหนักหน่วงที่แผ่ออกมากลับทำให้ผู้บำเพ็ญขั้นฝึกลมปราณมากมายในหุบเขามือเท้าสั่นระริก
ทว่าพวกเขากัดฟันแน่น รักษาขบวนไว้ แล้วรวมลมหายใจของทุกคนเข้าด้วยกัน เพื่อต้านทานแรงกดดันสายนี้
เมื่อเห็นผู้บำเพ็ญนอกรีตขั้นแก่นทองไล่ล่ามาอย่างเดือดดาล
เอ้อโหลวทำได้เพียงขี่ห่านตัวใหญ่พุ่งเข้ารับมืออีกครั้ง
ห่านตัวใหญ่บินฝ่าแรงกดดันของผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองไป ราวกับไม่รู้สึกอะไรเลย
เอ้อโหลวพันเสี่ยวเฮยไว้รอบศีรษะและลำคอ มือถือกระบี่เล่มใหญ่ที่มีขนาดเท่าบานประตู ฟันปราณกระบี่สายหนึ่งเข้าใส่ผู้บำเพ็ญนอกรีตขั้นแก่นทอง
“เจ้าคนเฒ่าบัดซบ รับกระบี่ข้าไป!”
ปราณกระบี่ปะทะกระบี่เหินของผู้บำเพ็ญนอกรีตขั้นแก่นทองกลางอากาศ แล้วสลายหายไปทันที
กระบี่เหินฟาดฟันเข้ามาอีกครั้ง แต่เอ้อโหลวขี่ห่านตัวใหญ่หลบหนีไปก่อนแล้ว เขาไปซ่อนอยู่หลังเสาหินต้นหนึ่ง
ผู้บำเพ็ญนอกรีตขั้นแก่นทองไล่ตามมา เอ้อโหลวก็อ้อมเสาหินต้นนี้ บินไปหลบอยู่หลังเสาหินอีกต้น
ห่านตัวใหญ่กินโอสถเสวียนหยวนกลายพันธุ์เข้าไปหลายเม็ด ขณะนี้พลังภายในร่างพลุ่งพล่านรุนแรง จนผิวหนังแทบปริแตก ความเร็วของมันจึงพุ่งขึ้นถึงขีดสุด
เอ้อโหลวขี่อยู่บนหลังห่านตัวใหญ่ เมื่อสบโอกาสก็ฟันกระบี่ใส่อีกฝ่ายหนึ่งครา จากนั้นก็หนีไปหลบหลังเสาหินต้นอื่น
ยามกระบี่เหินของอีกฝ่ายไล่ตามมา เขาก็จำต้องประมือด้วยกระบี่หนึ่งกระบวนท่า
ทุกครั้งที่ปะทะ แขนของเอ้อโหลวจะชาจนไร้ความรู้สึก ง่ามมือแตกปริไปนานแล้ว เลือดเนื้อเละเทะ