จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์หลงซิงทอดพระเนตรฎีกาหลายฉบับในพระหัตถ์ แม้พระองค์จะมีพระชนมายุยืนยาวกว่าพันปี ฝึกฝนจนจิตใจสงบนิ่งไม่หวั่นไหวมานานแล้ว ทว่าบัดนี้ก็ยังอดยกมุมพระโอษฐ์ขึ้นไม่ได้
“มีแม่ทัพนำโชคเช่นนี้ ต้าโจวมีหวังฟื้นฟูความรุ่งเรือง!”
หลังจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์หลงซิงทอดพระเนตรฎีกาที่เอ้อโหลวกับจี้ซงส่งขึ้นมาคนละฉบับ พระพักตร์ก็เปี่ยมด้วยความปีติ พระองค์ทรงถือฎีกาทั้งสองฉบับเสด็จไปว่าราชการ
ครานี้พระองค์อยากเห็นนักว่า ขุนนางผู้ฉ้อฉลและดื้อรั้นเหล่านั้นยังจะมีวาจาใดมาแก้ตัว
ในท้องพระโรง เหล่าขุนนางเริ่มต้นด้วยการสรรเสริญเยินยออยู่พักใหญ่ ยกย่องจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์หลงซิงให้เป็นประมุขผู้ทรงพระปรีชาสามารถ หาได้มีผู้ใดเทียบเทียมมาตั้งแต่อดีตจวบจนปัจจุบัน ราวกับมีเพียงพระองค์ผู้เดียวในใต้หล้า
ในช่วงปีแรก ๆ หลังขึ้นครองราชย์ ทุกวันพระองค์ทรงถูกขุนนางทั้งหลายประจบสอพลอเช่นนี้ จึงเคยลำพองพระทัยอยู่บ้าง
ทรงคิดว่าพระองค์คือผู้มีปัญญาหลักแหลมที่สุดในใต้หล้า
ทั้งยังทรงคิดว่าพระองค์เป็นหนึ่งในใต้หล้า ควบคุมชะตากรรมของราชวงศ์ต้าโจว พลิกฝ่ามือก็กลายเป็นเมฆ พลิกอีกฝ่ามือก็กลายเป็นฝน
แต่เมื่อเวลาผ่านไป พระองค์ก็ค่อย ๆ พบว่าขุนนางเหล่านี้เพียงประจบเอาพระทัยต่อหน้า ลับหลังกลับพูดอย่างทำอย่าง ปิดบังเบื้องบนหลอกลวงเบื้องล่าง จับกลุ่มแบ่งพรรคแบ่งพวก
ในฐานะจักรพรรดิ หากพระองค์ต้องการผลักดันนโยบายใด แล้วนโยบายนั้นเป็นประโยชน์แก่ขุนนางกลุ่มนี้ พวกเขาก็จะสรรเสริญอย่างยิ่ง ยกย่องว่าพระองค์ทรงพระปรีชาและเปี่ยมเมตตา เป็นหนึ่งในใต้หล้าตั้งแต่อดีตจวบจนปัจจุบัน
จากนั้นก็ร่วมมือกันแสวงหาผลประโยชน์
หากนโยบายนั้นไม่เป็นประโยชน์แก่พวกเขา ขุนนางเหล่านี้ก็จะหาข้ออ้างสารพัดมาขัดขวางและก่อกวน
ท้ายที่สุดนโยบายของพระองค์ก็ได้แต่ล้มเหลวตั้งแต่ยังไม่ทันเริ่ม หรือไม่ก็ถูกบิดเบือนจนผิดเพี้ยนระหว่างดำเนินการ