เดิมทีจี้ซงกังวลว่าจางเอ้อร์โก่วจะเสียเปรียบอย่างหนัก จึงรีบรุดมาที่นี่ ทว่ากลับพบว่าความกังวลของตนเกินจำเป็นไปโดยสิ้นเชิง
ศึกทางนี้จบลงนานแล้ว ทุกอย่างสงบราบเรียบ บรรยากาศร่มเย็นเป็นสุข
ทหารจากเมืองซานหยางกำลังเข้ายึดพื้นที่ จัดการของริบจากสงคราม และควบคุมเชลยศึก
ครานี้จับผู้บำเพ็ญปีศาจมาได้มากมาย ผู้ใดเคยเข่นฆ่ามนุษย์ ล้วนถูกสังหารจนสิ้น
ส่วนที่เหลือถูกจับเป็นเชลยให้ทำนา หรือไม่ก็ส่งลงไปทำงานในเหมือง
ขุนนางจำนวนหนึ่งเริ่มรับสมัครผู้คนจากเมืองซานหยางให้มาตั้งถิ่นฐานในสองจวิ้นนี้
เมืองซานหยางมีประชากรมากกว่าสองล้านคน เวลานี้ยังคงมีผู้คนหนาแน่น โดยเฉพาะเมื่อประชากรเพิ่มขึ้นไม่หยุด ที่นาก็เริ่มไม่เพียงพอ
จี้ซงเห็นขุนนางจากเมืองซานหยางเกณฑ์แรงงานให้มาบุกเบิกพื้นที่รกร้างและทำงานที่นี่ ทั้งยังแจกเสบียงอาหารให้ด้วย
แรงงานทั่วไปทำงานหนึ่งเดือน นอกจากอาหารกับที่พักแล้ว ยังได้รับข้าวสารอีกหนึ่งสือ
ถึงกับมีผู้เช่าที่นาจำนวนมากซึ่งว่างงานอยู่บ้านในช่วงนอกฤดูเพาะปลูก แย่งกันมาทำงานเกณฑ์แรงงาน
จี้ซงเองก็เคยอ่านตำราปราชญ์ ทั้งยังอ่านบทความว่าด้วยคุณธรรมและเมตตาธรรมมาไม่น้อย
ขุนนางแทบทุกคนในต้าโจวล้วนเคยอ่านบทความเหล่านี้ แต่ปกติพวกเขาเพียงหยิบถ้อยคำสวยหรูมาใช้เป็นคำพูดเอาหน้า ประดับบารมีเท่านั้น
จางเอ้อร์โก่วผู้นี้คงไม่มีผู้ใดชี้แนะในวงราชการ จึงเข้าใจผิดว่าคำพูดเอาหน้าอย่างคุณธรรมและเมตตาธรรมเป็นเรื่องจริงจัง ถึงกับปฏิบัติต่อราษฎรใต้ปกครองด้วยความเมตตาจริง ๆ
คนหนุ่มเลือดร้อนก็คือคนหนุ่มเลือดร้อน ไม่รู้จักแบบแผนสักนิด