หลังจากมอบหมายให้แม่ทัพลาดูแลแนวหลังแล้ว แม่ทัพเกล็ดแดงก็นำกำลังพลออกไปต่อสู้กับตระกูลเซี่ยอย่างไม่ลังเล
ในฐานะสหายที่แม่ทัพเกล็ดแดงไว้วางใจที่สุด แม่ทัพลาจึงรับหน้าที่จัดการเรื่องราวที่ค้างคาในแนวหลังอย่างเต็มความรับผิดชอบ
เดิมทีชาวเมืองลั่วซีที่ตกอยู่ในมือผู้บำเพ็ญปีศาจต่างหวาดผวา คิดว่าคราวนี้คงถึงคราวเคราะห์ร้ายแล้ว
ใครจะคิดว่าผู้เข้ามารับช่วงต่อในท้ายที่สุดกลับเป็นท่านเจ้าเมืองผู้ทรงคุณธรรม แม่ทัพลาผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือ
ทุกคนเพิ่งหลุดพ้นจากหุบเหวแห่งความสิ้นหวัง ก็พลันเปลี่ยนเป็นยินดีสุดขีด
ทว่าเมื่อผ่านความสุขและความเศร้าสุดขีด ผู้เฒ่าหลายคนก็ทนไม่ไหว ถึงกับเป็นลมล้มพับและสิ้นใจไป
นั่นเป็นเพียงคนส่วนน้อยที่ไร้วาสนา
ส่วนคนที่เหลือต่างรอคอยคำสั่งของแม่ทัพลาอย่างสงบเสงี่ยม
แท้จริงแล้วเมืองลั่วซีมีประชากรไม่มากนัก เมื่อนับรวมผู้คนที่เอ้อโหลวเคยปกครองไว้ก่อนหน้านี้ ก็มีไม่ถึง 200,000 คน
แม้ผู้คนจะมีไม่มาก แต่พื้นที่กลับกว้างใหญ่พอๆ กับเมืองซานหยางของเขา หากบริหารจัดการให้ดี ต่อไปก็จะกลายเป็นแหล่งรายได้มหาศาลอีกแห่งหนึ่ง
นอกจากที่ดินแล้ว ยังมีแปลงวิญญาณ เส้นชีพจรวิญญาณ และสายแร่ ซึ่งล้วนมีอยู่อย่างอุดมสมบูรณ์
แม้แต่หุบเขาจินหยางที่เขาเคยไปก่อนหน้านี้ ซึ่งมีหินจินหยางและน้ำทะเลสาบวิญญาณ ก็ล้วนอยู่ในเมืองลั่วซี
ยามนี้แม่ทัพเกล็ดแดงกำลังสู้รบกับตระกูลเซี่ย ที่ดินและเหมืองแร่ในแนวหลังเหล่านี้จึงเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย
ในฐานะสหาย แม่ทัพลามีหน้าที่รับช่วงดูแลแทนเขา
นี่เป็นสิ่งที่สหายพึงกระทำโดยไม่อาจปฏิเสธ
“หม่าเหมิง จัดสรรผู้คนทั้งหมดไปตามที่ต่างๆ ให้ทุกคนมีที่ดินเพาะปลูกตามวิธีเดิม”
“เก็บค่าเช่าที่ดินจากทุกคนเพียงสองส่วน ห้ามเก็บภาษีเป็นธัญพืชเพิ่มแม้แต่เมล็ดเดียว