หลายปีมานี้ เซี่ยหมิงหย่วนอารมณ์ขุ่นมัวเป็นที่สุด ถึงขั้นหมดใจจะยืนชมทิวทัศน์บนยอดเขาไปนานแล้ว
อาศัยความสามารถในการวางแผนของตน เขาหลอกใช้กองทัพพิทักษ์แผ่นดิน จนแม่ทัพจีต้องตาย
เดิมทีคิดว่าจากนี้จะกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต ได้เป็นเจ้าแคว้นผู้ครองอำนาจฝ่ายหนึ่ง ราชสำนักก็ไม่อาจควบคุมตนได้อีก
ใครจะรู้ว่าเพียงก้าวพลาดครั้งเดียว กลับผิดพลาดทุกย่างก้าว
ก่อนหน้านี้เขาวางแผนปล่อยผู้บำเพ็ญปีศาจเข้ามา กำจัดเมืองซานหยางที่ขวางหูขวางตา
จากนั้นจะใช้สามเมืองนี้เป็นเครื่องต่อรอง เจรจาผลประโยชน์กับราชสำนัก เรียกร้องผลประโยชน์ก้อนโต แล้วค่อยชิงสามเมืองนี้กลับคืนจากมือผู้บำเพ็ญปีศาจ
ถึงตอนนั้นเขาก็จะได้ทั้งชื่อเสียงและผลประโยชน์ บารมีเกียรติยศยิ่งทวีสูงขึ้น นั่งครองแคว้นชิงได้อย่างมั่นคงโดยสมบูรณ์
แผนการช่างสมบูรณ์แบบเสียเหลือเกิน แม้แต่ตัวเขาเองยังรู้สึกประหนึ่งพลิกมือเป็นเมฆ คว่ำมือเป็นฝน
ทว่าเขารู้สึกว่าเมื่อเรื่องราวต่าง ๆ มาถึงเมืองซานหยาง ทุกอย่างกลับผิดเพี้ยนไป
พอมาถึงเมืองซานหยาง แผนการของเขาก็มักติดขัด เกิดเรื่องไม่คาดฝันอยู่ร่ำไป ราวกับเมืองซานหยางแห่งนั้นเป็นดาวข่มชะตาของเขา
แผนการที่เดิมสมบูรณ์แบบพังพินาศลงเช่นนี้ ซ้ำยังต้องมาแปดเปื้อนเรื่องยุ่งยากอีกกองโต
ผู้บำเพ็ญปีศาจพวกนั้นก็คลุ้มคลั่งกันอยู่ทุกวัน สองวันนี้ไม่รู้เกิดบ้าอะไรขึ้น ถึงได้ยกทัพมาบุกดินแดนของเขาพร้อมกัน
เซี่ยหมิงหย่วนรู้สึกเหนื่อยใจยิ่งนัก!
“เซี่ยชิงซาน สถานการณ์แนวหน้าเป็นอย่างไรบ้าง?”
“ข้าระดมกำลังทหารจำนวนมากไปตั้งรับที่แนวหน้าแล้ว ยามนี้ทั้งสองฝ่ายยังตกอยู่ในภาวะชะงักงัน”
“ผู้บำเพ็ญปีศาจพวกนั้นดูไม่ค่อยสามัคคีกันยามสู้รบ แม้เสียงตะโกนสังหารจะดังกึกก้อง แต่คนที่บุกไปข้างหน้ากลับมีไม่กี่คน...”