ญาณของเอ้อโหลวอยู่ในระดับใกล้เคียงกับผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองทั่วไป เขาใช้เคล็ดวิชาญาณพรางตนเป็นผู้บำเพ็ญนอกรีตขั้นแก่นทอง กระทั่งกลิ่นอายขั้นแก่นทองก็ยังเลียนแบบออกมาได้เล็กน้อย
ตราบใดที่ไม่มีใครจับเขาไว้ตรวจสอบอย่างละเอียด ก็พอจะตบตาผ่านไปได้
เขาเดินย้อนมาตามทางเดิม ไม่นานก็กลับมาถึงปากทางแยกแห่งนั้น
「เหลาหู ไล่ฆ่าพวกตัวจ้อยขั้นฝึกลมปราณกับขั้นสร้างรากฐานไม่กี่คน ไฉนถึงหายไปนานเพียงนี้」
ผู้บำเพ็ญนอกรีตขั้นแก่นทองคนหนึ่งนั่งอยู่บนต้นไม้ใหญ่ ไขว่ห้างโยนโอสถโลหิตวิญญาณขึ้นไปในอากาศทีละเม็ด แล้วอ้าปากรับ
「คิก ๆ ๆ…」
เอ้อโหลวหัวเราะแห้ง ๆ พลางปรับเสียงแหบพร่าของตน
「พวกตัวจ้อยนั่นวิ่งเก่ง ไล่ตามอยู่ครู่หนึ่ง」
「หายไปนานปานนั้น ข้ายังนึกว่าเจ้าตายไปแล้วเสียอีก」
ผู้บำเพ็ญนอกรีตบนต้นไม้เคี้ยวโอสถโลหิตวิญญาณดังกรุบ ๆ ราวกับกำลังกินถั่วคั่ว
「เหลาหูดวงแข็ง ตายยากหรอก」
「คิก ๆ ๆ…」
เอ้อโหลวหัวเราะแห้งอีกครา แล้วเดินไปทางปากทางแยก
ขอเพียงเดินออกจากปากทางนี้ เขาก็จะพ้นจากสนามรบ หนีรอดไปได้
「เหลาหู เจ้าจะไปไหน」
「เฒ่ามารสิงบนก้อนหินฝั่งโน้นยังรอให้เจ้าไปผลัดเวรอยู่」
เมื่อมองไปตามทิศที่เขาชี้ บนก้อนหินทางนั้นมีจุดดำเล็ก ๆ อยู่จริง
「คิก ๆ ๆ…」
「เกือบลืมไป」
เอ้อโหลวทำได้เพียงหัวเราะแห้ง ๆ แล้วเดินไปยังก้อนหินใหญ่ ดูท่าตอนนี้ยังไปไหนไม่ได้ คงต้องก้าวไปทีละก้าวแล้วค่อยว่ากัน
เมื่อเดินไปถึงข้างก้อนหินใหญ่ เฒ่ามารสิงที่นั่งอยู่บนนั้นเหลือบมองเอ้อโหลวแวบหนึ่ง ก่อนจะเหินจากไปโดยไม่พูดสักคำ
เอ้อโหลวก็ทำตามอย่างเขา ปีนขึ้นไปนั่งบนก้อนหินใหญ่
นั่งอยู่ตรงนี้ มองเห็นบริเวณโดยรอบปากทางได้ไกลหลายลี้จริง ๆ