“นายท่าน คนชั้นยอด 500 คนที่เราเตรียมไว้ล่วงหน้าหายตัวไปแล้ว!”
เซี่ยชิงซานเร่งร้อนวิ่งขึ้นมาบนยอดเขาเพื่อรายงานเซี่ยหมิงหย่วน
“เกิดเรื่องอันใดขึ้น?”
สีหน้าสงบนิ่งของเซี่ยหมิงหย่วนบิดเบี้ยวไปเล็กน้อยอย่างเห็นได้ชัด
ระยะนี้ไม่มีสิ่งใดราบรื่น หลายเรื่องล้วนเหนือความคาดหมายและเกินกว่าที่เขาจะควบคุมได้
“เป็นเช่นนี้ขอรับ ข้าพบว่าพวกผู้บำเพ็ญปีศาจยังไม่มีทีท่าจะบุกเมืองซานหยาง จึงคิดส่งยอดฝีมือสำรอง 500 คนไปกวาดล้างเมืองซานหยาง”
“เมื่อคืนตอนส่งคนไปแจ้งข่าว ข้ากลับพบว่าคนทั้ง 500 หายไปหมด แม้แต่ศพก็ไม่เหลือ”
“มีเพียงร่องรอยการต่อสู้ทิ้งไว้ในที่เกิดเหตุ”
กล่าวถึงตรงนี้ เซี่ยชิงซานก็เช็ดเหงื่อบนหน้าผากอีกครั้ง ระยะนี้เขามักมีเหงื่อเย็นผุดออกมาอยู่เสมอ
“ใครเป็นคนลงมือ?”
“ข้าพบเพียงสิ่งนี้ในที่เกิดเหตุขอรับ”
เซี่ยชิงซานกล่าวพลางหยิบขนกระจุกเล็ก ๆ ออกมา
ขนกระจุกนี้เป็นสีเทา มีปราณวิญญาณจาง ๆ ติดอยู่ มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นของอสูรหรือผู้บำเพ็ญปีศาจ
“พวกผู้บำเพ็ญปีศาจคิดจะทำอะไรกันแน่?”
เซี่ยหมิงหย่วนตวาดอย่างเสียอาการ เมื่อเห็นขนกระจุกนี้ก็ย่อมดูออกว่าเป็นฝีมือของพวกผู้บำเพ็ญปีศาจ
เขาไม่เข้าใจเลยว่าพวกผู้บำเพ็ญปีศาจคิดจะทำอะไรกัน
เมืองซานหยางที่ดีพร้อมเช่นนั้นกลับไม่ยอมบุกโจมตี แต่กลับอ้อมมาไกลถึงที่นี่เพื่อสังหารยอดฝีมือ 500 คนของเขา
“นายท่าน ท่านคิดว่าเรื่องนี้จะมีความเข้าใจผิดหรือไม่ขอรับ?” เซี่ยชิงซานเอ่ยอย่างระมัดระวัง