ณ มุมหนึ่งของเมือง มีสถานที่แห่งหนึ่งเต็มไปด้วยกองขยะ
แมลงวันจำนวนนับไม่ถ้วนบินวนหึ่ง ๆ อยู่รอบซากหนูตาย กลิ่นเหม็นเน่าลอยไปตามลมไกลกว่าร้อยจั้ง ผู้คนที่สัญจรผ่านต่างพากันปิดจมูกแน่นแล้วเร่งฝีเท้าจากไป
ในเวลานั้นเอง จู่ ๆ ลูกสุนัขสีดำตัวหนึ่งก็ปรากฏขึ้นกลางกองขยะอย่างไร้ที่มา
ขนทั่วทั้งร่างของลูกสุนัขตัวนี้ดำสนิท มีเพียงอกกับอุ้งเท้าทั้งสี่ที่เป็นสีขาว หูสองข้างลู่ตกอย่างไร้เรี่ยวแรง
“โฮ่ง… หงิง…”
ทันทีที่ปรากฏตัว ลูกสุนัขดำก็ถูกกลิ่นเหม็นจากกองขยะรมจนแทบลืมตาไม่ขึ้น อุ้งเท้าข้างหนึ่งยกขึ้นปิดจมูกสุดแรง
“โฮ่ง… หงิง…”
ขณะที่ลูกสุนัขดำใกล้จะถูกกลิ่นเหม็นรมจนหมดสติ เงาร่างของเอ้อโหลวก็ปรากฏขึ้นข้างมันอย่างไร้ที่มา
เขาอั้นอยู่ในน้ำเต้าวิเศษหลายเดือน ไม่กล้าโผล่หน้าออกมา ครั้งนี้จึงค่อย ๆ แผ่ญาณออกไปตรวจสอบ จึงพบว่าตนไม่ได้อยู่ในห้องลับอีกแล้ว
แต่กลับมาอยู่กลางกองขยะแห่งหนึ่งที่ห่างไกลผู้คน
เพื่อความรอบคอบ เขาไม่ได้ผลีผลามออกมา หากโยนลูกสุนัขดำออกไปสำรวจเส้นทางก่อน
เมื่อเห็นว่าเจ้าดำปลอดภัยดีแล้ว เขาจึงออกมาจากน้ำเต้าวิเศษ
เอ้อโหลวยกหนังคอของเจ้าดำขึ้นมา อุ้มมันออกจากกองขยะ
“เจ้าดำ ในเมื่อเป็นสุนัขแล้วจะกลัวกลิ่นเหม็นได้อย่างไร ต่อไปจะกินอุจจาระได้อย่างไร?”
“โฮ่ง ๆ… หงิง…”
เจ้าดำฟังคำพูดของเอ้อโหลวแล้วดูคล้ายจะน้อยใจ มันส่งเสียงครางหงิง ๆ