เอ้อโหลวนำศพของมือสังหารไปแขวนไว้หน้าประตูรังลับของกลุ่มชุดดำโดยตรง เรื่องนี้สร้างความตื่นตะลึงให้เหล่ามือสังหารชุดดำไม่น้อย
เมื่อเห็นใบหน้าคุ้นเคยเหล่านั้น ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นยอดฝีมือชั้นเลิศในหมู่พวกตน บัดนี้กลับถูกแขวนไว้หน้าประตูในสภาพน่าเวทนา
บนพื้นใต้แถวศพยังมีตัวอักษรสี่คำเขียนด้วยเลือด
“หนี้เลือดต้องชดใช้ด้วยเลือด!”
เหล่ามือสังหารที่ปกติสังหารผู้คนจนชินชา บัดนี้พากันยืนล้อมศพและตัวอักษรบนพื้น ไม่กล้าเข้าใกล้ ยิ่งไม่กล้าลงมือ
“ฮึ! ช่างโอหังนัก!”
“ไม่เคยมีใครกล้ามาท้าทายถึงหน้าประตูมาก่อน!”
มือสังหารชุดดำร่างสูงผู้หนึ่งไม่เชื่อว่าจะมีอันตราย จึงคว้าไม้ถูพื้นออกมาเช็ดคราบเลือดบนพื้นด้วยตนเอง
ชายร่างสูงเท้าไม้ถูพื้น มองกลับไปด้านหลังอย่างภาคภูมิ แล้วส่งสายตาดูแคลนให้เหล่ามือสังหารที่กำลังหวาดหวั่น
พวกขี้ขลาดตาขาวทั้งนั้น!
จากนั้นเขาก็โยนไม้ถูพื้นทิ้ง แล้วเดินไปปลดศพที่แขวนอยู่ใต้ชายคา
ขณะที่เขากำลังปลดศพหนึ่ง ร่างของเขากลับไปกระตุ้นเส้นใสเล็กจิ๋วเส้นหนึ่งซึ่งญาณไม่อาจตรวจพบ เส้นนั้นคล้องคอเขาไว้อย่างไร้สุ้มเสียงแล้ว
ฉับพลัน เส้นใสนั้นก็รัดแน่นขึ้น
ศีรษะของชายร่างสูงกลิ้งหลุดจากคอ รอยยิ้มที่มุมปากยังไม่ทันจางหายไปหมด
เมื่อเห็นภาพนี้ คนอื่น ๆ ยิ่งไม่กล้าเข้าไปเคลื่อนย้ายศพ
บังเอิญริมทางมีชายชราขายผักคนหนึ่ง ยืนเขย่งปลายเท้ามองความครึกครื้นอยู่ข้างถนน
“ตาเฒ่า มานี่!”
มือสังหารชุดดำคนหนึ่งกวักมือเรียกชายชราขายผัก
ชายชราหิ้วตะกร้าผักเดินเข้ามาอย่างไม่เต็มใจนัก มือยังถือไม้คานไม้ไผ่ไว้แน่น ไม่ยอมวาง