ภายในนครชิงโจว นับแต่เอ้อโหลวจากไปก็เกิดความโกลาหลไปทั่ว ทุกแห่งต่างตามสืบหาผู้บำเพ็ญหญิงที่เรียกตนว่าเซียนธิดาผีเสื้อ
ที่ว่าการแคว้นชิงประกาศตั้งรางวัลนำจับแล้ว
ได้ยินว่าผู้บำเพ็ญหญิงนางนี้ลักลอบค้าขายโอสถโดยพลการ เป็นการละเมิดกฎหมายแห่งต้าโจว มีโทษถึงตาย
ผู้ใดให้เบาะแสเกี่ยวกับเซียนธิดาผีเสื้อ จะได้รับโอสถเสวียนหยวนสามเม็ดเป็นรางวัลอย่างงาม
ชั่วขณะนั้น ทั้งเมืองพลันเดือดพล่าน ภาพวาดอันงดงามเย้ายวนของเซียนธิดาผีเสื้อถูกแปะไว้ทั่วนครชิงโจว
ชายหญิงทั้งเด็กและผู้ใหญ่พากันออกตามหาร่องรอยของเซียนธิดาผีเสื้อ ขอเพียงพบตัวนาง ความฝันที่จะร่ำรวยชั่วข้ามคืนก็เป็นจริงได้
แม้แต่ชายชราที่ปกติเดินเหินไม่สะดวก ยังถือไม้เท้าออกจากบ้าน เผื่อโชคดีจะได้พบเข้า
สิบวันต่อมา ณ ที่ว่าการแคว้นชิง เซี่ยเหรินรายงานต่อผู้พิพากษาชรา
“ผู้บำเพ็ญหญิงที่เรียกตนว่าเซียนธิดาผีเสื้อนั่น จับได้หรือยัง?”
“เรียนใต้เท้า นับแต่การซื้อขายคราก่อนเสร็จสิ้น เซียนธิดาผีเสื้อก็หายตัวไป ไม่เคยปรากฏต่อหน้าผู้คนอีกเลย”
เซี่ยเหรินมีสีหน้าละอายใจ จึงได้แต่รายงานไปตามจริง
“เดิมทีข้าน้อยคิดจะสาวให้ถึงต้นตอ จับกุมกลุ่มคนที่ลักลอบค้าขายโอสถให้ได้ทั้งหมด คาดไม่ถึงว่ากลับปล่อยให้พวกเขาหนีรอดไป”
“ตามเหตุผลแล้ว ผู้บำเพ็ญหญิงขั้นสร้างรากฐานทั่วทั้งแคว้นชิงมีไม่มาก ข้าน้อยตรวจสอบผู้บำเพ็ญหญิงแทบทุกคนแล้ว แต่ก็ยังหาตัวนางไม่พบ”
เซี่ยเหรินคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ ไม่รู้ว่าคนผู้นี้โผล่มาจากที่ใด แล้วเหตุใดจึงหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยได้ในชั่วพริบตา
ผู้พิพากษาชราเคาะโต๊ะเบา ๆ แล้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“ทางห้องหลอมโอสถ สืบสวนไปถึงไหนแล้ว?”