สถานที่ที่เกิดการต่อสู้ครั้งนี้อยู่ในเขตปกครองเมืองซานหยางแล้ว
เมื่อมาถึงหน้าประตูบ้านแล้ว เอ้อโหลวจึงคิดกลับไปดูบ้านสักหน่อย
หลังจัดการเรื่องผู้บำเพ็ญปีศาจเหล่านั้นเรียบร้อย เขาก็แอบปลีกตัวไป
ครั้นพ้นจากสายตาของผู้บำเพ็ญปีศาจเหล่านั้น ในที่สุดเขาก็กลับคืนสู่รูปลักษณ์เดิม
มองอย่างไรก็รู้สึกว่ารูปลักษณ์เดิมของตนเข้าตาที่สุด ผิวสีน้ำตาลเหมือนสีซีอิ๊ว ใบหน้าซื่อสัตย์จริงใจ เพียงมองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นชาวนา
สะพายดาบใหญ่ที่ดูราวกับแผ่นประตูขึ้นหลัง ขี่ห่านต้าไป๋ แล้วทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าสีครามเหนือเมืองซานหยางอีกครั้ง
“ก๊าบ ๆ ๆ……”
ในที่สุดห่านตัวใหญ่ก็ได้โผบินขึ้นสู่ท้องฟ้า จึงอารมณ์ดีเป็นอย่างยิ่ง ส่งเสียงร้องก้องกังวานอยู่กลางเวหา
เอ้อโหลวเองก็อารมณ์ดี ในที่สุดก็เปิดเผยใบหน้าที่แท้จริง ไม่ต้องหลบซ่อนอีกต่อไป
“ฮ่า ๆ ๆ……”
ไม่สิ หัวเราะผิดเสียงแล้ว
“อ๊าง……”
“ฮ่า ๆ ๆ……”
เอ้อโหลวมองทิวเขาและสายน้ำอันคุ้นเคยเบื้องล่าง แล้วหัวเราะออกมาสุดเสียง
“จางเอ้อร์โก่วกลับมาแล้ว!”
ชาวบ้านเบื้องล่างเห็นห่านต้าไป๋บนฟ้า ก็รีบคุกเข่าโขกศีรษะ
ช่วงนี้ชาวเมืองซานหยางต่างหวาดผวา ทุกวันเอาแต่กังวลว่าผู้บำเพ็ญปีศาจจะยกทัพมารุกราน
ได้ยินผู้ลี้ภัยเล่าว่า กองทัพผู้บำเพ็ญปีศาจมีสามเศียรหกกร ดวงตาโตเท่ากระดิ่งทองแดง อ้าปากก็กลืนกินคนได้ทั้งคน พบใครก็เข่นฆ่า
ยามนี้เมื่อเห็นห่านต้าไป๋กับเอ้อโหลวบนท้องฟ้า ทุกคนต่างตื้นตันจนหลั่งน้ำตา คุกเข่าลงโขกศีรษะไม่หยุด ในที่สุดก็รู้สึกวางใจ
“ใต้เท้าจางผู้เที่ยงธรรม!”
“ใต้เท้าจางผู้เที่ยงธรรมกลับมาแล้ว!”
“พวกเรารอดแล้ว!”
ชายชราคนหนึ่งคุกเข่าอยู่บนพื้น โขกศีรษะอย่างแรงจนหน้าผากแตกก็ยังไม่รู้ตัว