เอ้อโหลวหยิบถุงเก็บของใบหนึ่งส่งให้ลู่อวิ๋น หน้าไม้หลิงที่เหลือทั้งหมดอยู่ในนั้น
หน้าไม้หลิงขนาดใหญ่เช่นนี้ สองพ่อลูกหวงเหลาไฉไม่เคยเห็นมาก่อน คงต้องให้กองทัพพิทักษ์แผ่นดินช่วยฝึกทหารใต้บังคับบัญชาให้ใช้งานเป็น
ลู่อวิ๋นรับถุงเก็บของมาเปิดดู ก่อนจะอดอุทานไม่ได้ว่า ของสำคัญประจำแคว้นเช่นนี้ กลับมีถึง 20 คัน
หากนำหน้าไม้หลิงทั้ง 20 คันไปติดตั้งบนกำแพงเมืองซานหยาง ขอเพียงใช้งานได้ถูกต้อง ต่อให้ผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองมาถึง ก็ยังพอต้านทานได้บ้าง
ข้อเสียเพียงอย่างเดียวของหน้าไม้หลิงชนิดนี้คือ สิ้นเปลืองศิลาวิญญาณอย่างยิ่ง
“ข้ายังมีฎีกากับของเชลยอีกชุดหนึ่ง อยากส่งไปยังเมืองหลวง ขอรบกวนพี่น้องกองทัพพิทักษ์แผ่นดินช่วยส่งไปให้หน่อย”
“ไม่มีปัญหา ท่านผู้ว่าการเมืองโปรดสั่งมาได้เลย”
หากเป็นเมื่อก่อน เหล่าทหารหาญผู้เย่อหยิ่งของกองทัพพิทักษ์แผ่นดินเหล่านี้คงไม่แน่ว่าจะยอมทำตามคำสั่งผู้ว่าการเมืองคนหนึ่ง
แต่ยามนี้ไม่เหมือนเดิม พวกเขาล้วนเป็นทหารของแม่ทัพเฉิน แม้แต่แม่ทัพเฉินของพวกเขายังเชื่อฟังเอ้อโหลวทุกคำ อีกทั้งทุกคนยังติดค้างชีวิตเขาอยู่
เอ้อโหลวจึงปูพู่กันกับกระดาษลงบนโต๊ะ แล้วเริ่มเขียนฎีกาด้วยลายมือโย้เย้
ก่อนหน้านี้ทุกครั้งที่สร้างความชอบ ล้วนมีผู้อื่นช่วยรายงานความดีความชอบให้ ครานี้รอบกายเขามีแต่ผู้บำเพ็ญนอกรีตกับผู้บำเพ็ญปีศาจ ไม่มีใครช่วยทูลขอความดีความชอบให้อีกแล้ว
ครานี้เขาสร้างความชอบใหญ่หลวง หากไม่ทูลขอความดีความชอบต่อฮ่องเต้ ไม่บอกให้ทุกคนรับรู้ ทุกอย่างก็เท่ากับสูญเปล่า
เขาจึงทำได้เพียงทูลขอความดีความชอบต่อฮ่องเต้ด้วยตนเอง เพื่อขอรางวัลตอบแทนสักหน่อย
“จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์หลงซิง ผู้ทรงพระปรีชาญาณล้ำเลิศ ปกครองแผ่นดินด้วยบุ๋นและบู๊ พระคุณแผ่ไพศาลทั่วหล้า ทรงพระชนมายุยืนยาวหมื่นปี สูงส่งเหนือผู้ใด ขอพระองค์ทรงเสวยสุขดุจเทพเซียน พระชนมายุยืนยาวเทียมฟ้า