นับแต่ครั้งก่อนที่เซี่ยหมิงหย่วนพลาดท่าติดกับดักซึ่งเอ้อโหลววางไว้ เวลาก็ล่วงเลยมานานแล้ว
ถึงบัดนี้ เขายังรู้สึกว่าปากตนเหม็นอยู่เสมอ คล้ายมีกลิ่นเหม็นเน่าจาง ๆ ติดอยู่ไม่จาง ทุกครั้งที่กินอาหารก็รู้สึกคลื่นไส้จนอยากอาเจียน
ผู้แข็งแกร่งขั้นหยวนอิงอย่างเขา เวลาสนทนากับผู้อื่นกลับเกิดความรู้สึกต่ำต้อยขึ้นมาเล็กน้อยอยู่ร่ำไป รู้สึกอยู่เสมอว่าลมหายใจเหม็นจนชวนรังเกียจ
กาลเวลาผันผ่าน ความแค้นที่เขามีต่อเอ้อโหลวไม่เคยลดน้อยลง กลับยิ่งทวีความเกลียดชังขึ้นทุกที
เขาแทบอยากจับเอ้อโหลวมากดหัวลงบ่อส้วม แล้วป้อนอาจมให้กินทุกวัน เลี้ยงไว้สักปีก่อนค่อยสังหาร
ทว่าหลังจากพบจี้ซงครั้งก่อน เขาก็ไม่กล้าบุ่มบ่ามอีก รอคอยโอกาสที่ดีกว่าแทน
คราวก่อนจี้ซงเดินทางมายังเมืองซานหยางเป็นการลับ ตอนจากไปก็ย่องเงียบ ๆ ไม่ให้ผู้ใดล่วงรู้
เซี่ยหมิงหย่วนรอคอยเช่นนี้อยู่ถึงสองปี
ตลอดสองปีนี้ เขาเฝ้ามองเขตการปกครองทั้งสามแห่งในมือเอ้อโหลวเจริญรุ่งเรืองขึ้นทุกวัน
เขาเห็นผู้ฝึกตนขั้นฝึกลมปราณใต้บังคับบัญชาของเอ้อโหลวทยอยบรรลุขั้นสร้างรากฐาน แต่ละปีมีผู้ฝึกตนขั้นสร้างรากฐานเพิ่มขึ้นหลายสิบถึงนับร้อยคน
แม้แต่ห่านที่เลี้ยงไว้ในเมืองซานหยางก็ยังบรรลุขั้นสร้างรากฐาน ทั้งยังแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ
เขาเห็นกำลังของคนใต้บังคับบัญชาเอ้อโหลวเพิ่มพูนขึ้นทุกวัน ขณะที่ดินแดนของตนยังคงซบเซาร่อแร่เช่นเดิม
ที่สำคัญที่สุดคือจำนวนประชากรยังคงลดลงไม่หยุด
ราษฎรหัวแข็งเหล่านั้นช่างไม่รู้จักบุญคุณ เขาลดภาษีลงไปมากแล้ว พวกมันยังคิดหนีอีก
หนีไปเมืองซานหยางยังพอว่า แต่ราษฎรหัวแข็งจำนวนมากกลับพากันไปยังดินแดนของผู้บำเพ็ญปีศาจ
นี่เท่ากับตบหน้าเขาชัด ๆ ราษฎรยอมสวามิภักดิ์ต่อผู้บำเพ็ญปีศาจ ยังดีกว่าติดตามเขา