หน้าร้านค้าธัญพืชจางมีคนต่อแถวเจ็ดแปดคน
เสิ่นลู่ซีกระโดดลงจากเกวียนก็เห็นภาพนั้น นี่เป็นภาพที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน เถ้าแก่กำลังดีดลูกคิดอยู่หลังเคาน์เตอร์ รอยยิ้มบนใบหน้าน้อยลงกว่าปกติ ปากพร่ำว่า “เหลือแค่นี้แล้ว หมดแล้วก็หมดเลย”
คนที่อยู่หัวแถวคือสตรีวัยกลางคน ซื้อข้าวสารหยาบไปสามสิบจิน จ่ายเงินเสร็จก็อุ้มถุงข้าวผละไปอย่างรวดเร็ว ตอนไปยังเหลียวหลังมองถุงข้าวที่เหลือในร้าน แววตาเจือความตื่นตระหนก
เสิ่นลู่ซีเดินไปหน้าเคาน์เตอร์ เอ่ยปาก “เถ้าแก่ ข้าวสารหยาบยังเหลืออีกเท่าใด”
เถ้าแก่เงยหน้าขึ้นมองนาง จำได้ว่าเป็นลูกค้าประจำ พลางถอนหายใจ “แม่หนูตระกูลเฉินมาพอดี วันนี้เหลือเพียงสามร้อยกว่าจินสุดท้ายนี้แล้ว คราวหน้าจะมาถึงเมื่อใดยังไม่รู้เลย พ่อค้าที่ส่งของให้ข้าบอกว่าทางข้างหน้าไม่ค่อยสงบ ขบวนเกวียนขนข้าวเดินทางยาก”
“จินละกี่เหวิน”
“แปดเหวิน”
แพงขึ้นอีกหนึ่งเหวินจากคราวก่อน
เสิ่นลู่ซีไม่ลังเล “มีเท่าใดข้าเอาหมด”
เถ้าแก่ชะงักไปครู่หนึ่ง มองไปที่หลิวชิงซานกับเกวียนเปล่าด้านหลังนาง แล้วมองกลับมาที่ใบหน้านางอีกครั้ง
“เอาหมด? สามร้อยจินนะ?”
“ใช่ เอาหมด”
เถ้าแก่อ้าปากเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูด หันไปสั่งลูกมือให้ไปขนข้าวด้านหลัง
คนที่เข้าคิวอยู่ด้านหลังไม่พอใจกันแล้ว
ชายร่างผอมสูงผู้หนึ่งตะโกนร้อง “นางมากว้านซื้อข้าวคนเดียวได้อย่างไรกัน พวกเรายังต่อแถวอยู่เลย!”
“ใช่แล้ว ทุกคนก็ต้องกินข้าว เจ้ามาซื้อคนเดียวหมดอย่างนี้มันเรื่องอะไร”