เมื่อถึงวันออกตลาดครั้งถัดไป เสิ่นลู่ซีก็แบกกระบุงที่บรรจุสินค้าเต็มเปี่ยมเดินทางไปยังเมืองเช่นเคย
ชามากกว่าสี่ตำลึง ผักป่าห้าจินส่งให้ฝูหม่านโหลว ทั้งยังมีสายน้ำผึ้งอีกหนึ่งกำและไฉหูอีกสองกำ
นางไปส่งผักที่ประตูหลังของฝูหม่านโหลวก่อน พ่อครัวอ้วนตรวจสอบสินค้าแล้วจึงนับเงินยี่สิบห้าเหวินส่งให้นางอย่างคล่องแคล่ว
"แม่หนู ผักของเจ้านี่ดูสดชุ่มชื่นขึ้นทุกวันเลย เถ้าแก่ถามว่าอยากเพิ่มปริมาณอีกหน่อยไหม"
"คราวหน้าข้าจะนำมาให้เจ็ดจิน ราคาคงเดิม"
"ตกลง"
ออกจากฝูหม่านโหลวแล้ว เสิ่นลู่ซีก็แวะไปขายสมุนไพรที่ร้านยา จากนั้นจึงมุ่งหน้าไปยังร้านน้ำชา
เมื่อใกล้ถึงหน้าร้านน้ำชา ฝีเท้าของนางก็ช้าลง
ตรงนั้นมีคนสองคนยืนอยู่ นางรู้จักพวกเขา
คืออันธพาลสองคนที่เคยพบในเมืองคราวก่อน คนหนึ่งร่างสูงโปร่ง อีกคนอ้วนเตี้ย ล้วนเป็นลูกสมุนวิ่งเต้นให้ท่านเศรษฐีโจว
ทั้งสองไม่ได้ขวางประตูร้านน้ำชา แต่มายืนดักรออยู่ตรงเส้นทางที่นางต้องผ่านไปยังร้านน้ำชา คนหนึ่งอยู่ซ้ายอีกคนอยู่ขวา พิงกำแพง เคี้ยวก้านหญ้าอยู่ในปาก แต่สายตากลับจ้องมาทางนี้ตลอด
เสิ่นลู่ซีหยุดฝีเท้า ทบทวนสถานการณ์ในใจจนหมดสิ้น
ท่านเศรษฐีโจว
วันนั้นที่แยกตระกูล เขาถูกขับไล่ออกไปต่อหน้าผู้คนจนเสียหน้า เรื่องนี้เขากล้ำกลืนฝืนทนไม่ไหว
คราวที่แล้วหาเรื่องให้อันธพาลไปรังควานกองคาราวาน เรียกเก็บ 'ค่าเบี้ยหัวผ่าน' ครั้งนี้ถึงคิวนางแล้ว
เสิ่นลู่ซีไม่ได้หันหลังกลับ อีกทั้งไม่ได้อ้อมทาง นางปรับกระบุงไม้ไผ่บนบ่าเล็กน้อย แล้วเดินต่อไปอย่างไม่รีบร้อน
ชายร่างสูงโปร่งเห็นนางก่อน ใช้ศอกกระทุ้งชายอ้วนเตี้ย ทั้งสองสบตากัน ก่อนจะยิ้มเหอะๆ แล้วก้าวเข้ามาทัก
"โย่ นี่มิใช่แม่หนูน้อยแห่งตระกูลเฉินหรอกหรือ" ชายร่างสูงโปร่งขวางกลางทาง กวาดตามองนางตั้งแต่หัวจรดเท้า "ได้ยินว่าตอนนี้เจ้าเปิดการค้าขายได้ดีนี่ ชาขายได้ไม่น้อยเลยสินะ"
เสิ่นลู่ซีจำต้องหยุดฝีเท้า มองไปที่เขา "มีธุระอันใด"