ผู้เฒ่าโจวเชื่อคำของเสิ่นลู่ซีจริง ๆ จึงผสมทรายแม่น้ำกับดินเหนียวปั้นอิฐใหม่ และปรับไฟในการเผาเตาอีกด้วย
กระเบื้องที่ออกจากเตารุ่นนี้ ดีกว่ารุ่นก่อนไม่น้อยเลยทีเดียว สีสม่ำเสมอ เคาะแล้วเสียงกังวานใส ไม่มีรอยแตก อัตราความสำเร็จพุ่งขึ้นจากไม่ถึงห้าในสิบ เป็นเจ็ดในสิบกว่า ๆ ทันที
ผู้เฒ่าโจวยิ้มจนปากแทบฉีกถึงใบหู แบกกระเบื้องมาเต็มกระบุง ส่งถึงที่พักด้วยตัวเอง วางลงบนพื้น แล้วตบหน้าอกรับรองว่า “แม่นางเฉิน กระเบื้องกระบุงนี้ข้าขอมอบให้เจ้า ไม่คิดเงิน!”
“ไม่ได้หรอก ราคาเท่าไหร่ก็ต้องจ่ายเท่านั้น” เสิ่นลู่ซีหมอบลงหยิบกระเบื้องขึ้นมาดูแผ่นหนึ่ง สีเขียวเทา ความหนาสม่ำเสมอ เอาเล็บดีดดู เสียงใสปิ๊ง “ดีจริง คราวนี้ดูดีกว่ารุ่นก่อนมากเลย”
“นั่นสิ เผาตามวิธีที่เจ้าบอก พอผสมทรายเข้าไป ดินเหนียวก็ไม่แตก ไฟค่อย ๆ เพิ่มขึ้น กระเบื้องที่ออกมาจึงแข็งแรงนัก” ผู้เฒ่าโจวขยี้มือ “เตารุ่นนี้เผาได้หนึ่งพันสองร้อยแผ่น ข้าเก็บไว้ให้เจ้าสามร้อยแผ่น พอจะมุงหลังคาได้สองห้อง ที่เหลือคนในเมืองก็กำลังแย่งกันซื้อ”
“สามร้อยแผ่นเท่าไหร่?”
“แผ่นละสองเหวิน สามร้อยแผ่นก็หกร้อยเหวิน หากเจ้าจะเอาให้ครบ ข้าลดเศษให้ เหลือห้าร้อยห้าสิบเหวิน”
เสิ่นลู่ซีคิดเลขในใจ เงินเก็บในบ้านบวกกับรายได้จากสมุนไพรและปลาแห้งช่วงนี้ พอจะจ่ายไหว
“ได้ พรุ่งนี้ข้าให้ท่านลุงใหญ่มารับ”