วันรุ่งขึ้นตอนสาย เสิ่นลู่ซีก็เรียกทุกคนมาชุมนุมกัน แล้วปูแผนที่ที่วาดไว้บนโต๊ะหินใต้เพิง ที่ดินเก้าสิบหมู่ถูกแบ่งสรรอย่างเรียบร้อย
หัวหน้าครอบครัวแต่ละบ้านล้อมรอบโต๊ะ ยืดคอจ้องดูแผนที่
อาชิงเอ่ยขึ้นก่อนว่า "พี่เฉิน บ้านข้ามีข้า แม่ และน้องชาย แม่ร่างกายอ่อนแอ น้องชายยังเด็กเกินกว่าจะทำนาได้ ต่อจากนี้พวกข้าจะตามพี่ ที่ดินก็ให้พี่เลือกให้เถิด"
เสิ่นลู่ซีกวาดตามองรอบหนึ่ง เห็นว่าไม่มีใครคัดค้าน จึงตอบรับคำเดียว
หลี่ถางหนิวเลือกคนแรก เขาจ้องแผนที่อยู่นาน สักพักก็ตบไปที่ผืนดินติดน้ำทางตอนล่างของลำธาร "ข้าขอผืนนี้! อยู่ติดลำธาร ต่อไปจะได้สะดวกในการรดน้ำ จะจับปลาก็ใกล้!"
เสิ่นลู่ซีพยักหน้า แล้วเขียนตัวอักษร "หลี่" ไว้ข้างผืนดินนั้น
ซุนต้าจู้เลือกผืนดินที่ติดกับหลี่ถางหนิว พร้อมบอกว่าสองบ้านอยู่ใกล้กัน จะได้ช่วยเหลือกันได้ยามมีเรื่อง หลิวเกินเชิงเลือกผืนดินเชิงเขา เขาบอกว่าตรงนั้นมีน้ำซับจากภูเขาซึมลงมา ดินจะไม่แล้งง่าย
ครอบครัวที่เหลือก็เลือกตามลำดับจนครบ ทุกอย่างราบรื่น ไม่มีความขัดแย้งเกิดขึ้น
พอถึงตาจ้าวชุ่ยผิง ที่ดินที่เหลือก็มีเพียงสามผืน สองผืนอยู่ข้างทาง พื้นที่ราบ ใกล้กับเมือง อีกผืนอยู่บนเนิน ไกลออกไปหน่อย แต่ดินอุดมสมบูรณ์กว่า
จ้าวชุ่ยผิงยืนอยู่หน้าแผนที่ลังเลอยู่นาน สายตาไล่ไปมาระหว่างผืนดินสองผืน
เสิ่นต้าหนิวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เอ่ยเสียงเบา "ชุ่ยผิง เอาผืนข้างทางนี้ดีกว่า ใกล้เมือง..."
"หุบปาก ข้าจะเลือกเอง" จ้าวชุ่ยผิงถลึงตาใส่เขา แล้วชี้ไปที่ผืนดินบนเนิน "ข้าเอาผืนนี้"
เสิ่นลู่ซีมองนาง ไม่พูดอะไร แล้วเขียนตัวอักษร "เจ้าผิง" ไว้ข้างผืนดินนั้น
ผืนสุดท้ายก็คือผืนข้างทาง ตกเป็นของตระกูลเฉิน หลิวชิงซานถามเสียงเบาข้าง ๆ "ลู่ซี ผืนนี้ใช้ได้หรือไม่?"