เรื่องพันธุ์ข้าวยังไม่แล้วเสร็จ เฉินหนานก็นำของดีมาให้ก่อน
เย็นวันนั้นเขามาจากหมู่บ้านกู่จื่อ ในมือถือถุงผ้าใบหนึ่ง หนักอึ้ง วางลงบนม้านั่งหิน เกิดเสียงดังกรอบแกรบของเมล็ดข้าวกระทบกัน
เสิ่นลู่ซีกำลังจัดแจงสมุนไพรอยู่ในเพิง ได้ยินเสียงจึงเดินออกมา เห็นถุงผ้านั้นก็ถามว่า “นี่อะไรหรือ”
“พันธุ์ข้าว ท่านลุงหลินปีนี้เก็บพันธุ์ไว้มาก จึงแบ่งให้สิบจิน ให้ข้านำมาให้แม่นาง” เฉินหนานลูบถุง “ท่านว่าพันธุ์นี้ปลูกในแถบนี้มากว่าสิบปีแล้ว ทนทานดี ที่ดินตรงนั้นของแม่นางปลูกพันธุ์นี้เหมาะสมที่สุด”
เสิ่นลู่ซีคุกเข่าลงคลายปากถุงดู เมล็ดพันธุ์อวบอิ่ม ไม่มีเมล็ดลีบ สีสม่ำเสมอ
ข้าวพันธุ์สิบจินพอปลูกได้หนึ่งหมู่กว่า ที่ดินดำตรงนั้นรวมแล้วก็สองหมู่กว่า ปริมาณนี้พอเหมาะพอดี
“ราคาเท่าไร”
“ท่านลุงหลินไม่คิดเงิน บอกว่าแม่นางช่วยดูแนวคูส่งน้ำให้หลายครั้ง ถือว่าหักลบกัน”
เสิ่นลู่ซีขมวดคิ้ว บุญคุณนี้ไม่น้อยเลย พันธุ์ข้าวสิบจินตามราคาตลาด อย่างน้อยก็สามสี่ร้อยเหวิน ยิ่งของหายากเช่นนี้ ในเมืองมีเงินก็อาจซื้อไม่ได้
“ภายหลังข้าจะนำของไปให้ท่านลุงหลิน จะรับพันธุ์ของเขามาเปล่าๆ มิได้”
เฉินหนานไม่ตอบ แต่หยิบห่อผ้าเล็กอีกใบจากข้างถุงส่งให้ “นี่ก็ท่านให้มา เป็นตำรับปุ๋ยเก่าสำหรับหมักดิน แม่นางทำตามก็ได้”