พันธุ์ข้าวที่เร่งรากเพิ่งผ่านไปไม่กี่วันก็เผยปลายขาวออกมา
เสิ่นลู่ซีเปิดผ้าชื้นดู เห็นเมล็ดพันธุ์แต่ละเมล็ดงอกยอดอ่อนสั้น ๆ ออกมา ขาวนุ่มนวล เติบโตสม่ำเสมอ ไม่มีเมล็ดเน่าเสีย และไม่มีเมล็ดใดไม่งอก
เกรงว่าน้ำแร่วิญญาณจะส่งผลแล้ว ความเร็วในการเร่งรากไวกว่าที่ผู้เฒ่าหลินบอกไว้เกือบสองสามวัน
แปลงเพาะกล้าเตรียมพร้อมแล้ว เสิ่นลู่ซีฉวยโอกาสที่อุณหภูมิพื้นดินยามเช้าตรู่ยังไม่สูง เร่งเวลาหว่านเมล็ดพันธุ์ที่เร่งรากแล้วอย่างสม่ำเสมอบนผิวแปลง กลบบาง ๆ ด้วยดินละเอียดชั้นหนึ่ง แล้วดึงน้ำเล็กน้อยจากคูส่งน้ำมารดผิวแปลงให้ชุ่ม
หลิวชิงซานช่วยอยู่ด้านข้าง มองวิธีหว่านเมล็ดของเสิ่นลู่ซี กลั้นไม่ไหวเอ่ยถามประโยคหนึ่งว่า "ท่าทางของเจ้านี่คล่องแคล่วมาก เคยปลูกข้าวมาก่อนหรือ?"
"ไม่เคยปลูก ทำตามวิธีในตำรา เช้าลองฝึกเอง ตอนนี้ก็คล่องแล้ว"
หลิวชิงซานมองนางด้วยความกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย ไม่ถามมากความอีก หยิบจอบช่วยลอกคูระบายน้ำรอบแปลงเพาะกล้า
งานเพาะกล้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว เสิ่นลู่ซีไปล้างมือที่ริมลำธาร ประจวบเหมาะเจอกับซูชิ่งอันวิ่งมาจากในเมือง
ซูชิ่งอันวิ่งจนเหงื่อเต็มศีรษะ พอเห็นเสิ่นลู่ซีก็ตะโกนว่า "แม่นางเฉิน รีบไปดูที่ในเมืองเถิด มีเรื่องแล้ว"
"เกิดเรื่องอะไรขึ้น?"
"มีกลุ่มหนึ่งมาถึง สิบกว่าคน บอกว่าเป็นชาวบ้านหนีภัยมาจากทางเหนือ แต่ข้ามองดูแล้วรู้สึกไม่ชอบมาพากล มาถึงปากทางเข้าเมืองก็เกิดกระทบกระทั่งกับคนเฝ้าประตู ผลักคนล้มลง ท่านอาใหญ่ของข้ากำลังขวางพวกนั้นอยู่"
เสิ่นลู่ซีสะบัดน้ำที่มือแห้ง แล้วเดินตามซูชิ่งอันไปในเมือง
ถึงปากทางเข้าเมือง สถานการณ์ชุลมุนมากแล้ว