วันต่อจากนี้ เสิ่นลู่ซีใช้ชีวิตเหมือนเครื่องจักรที่ไขลานเต็มแรง
ฟ้ายังไม่สางก็ขึ้นเขา เก็บสมุนไพร เก็บผักป่า เก็บเห็ด พอตะวันเฉียงไปทางตะวันตกถึงกลับมา ตะกร้าเต็มล้น
กลางคืนตอนคนในบ้านไม่ทันสังเกต ก็เข้าไปในมิติเพื่อดูแลแปลงวิญญาณ
ผักป่าในแปลงวิญญาณโตเร็วราวติดปีก คราแรกเก็บเกี่ยวไปแล้ว รีบปลูกใหม่ตามติดทันที
ต้นกล้าภายใต้การรดน้ำแร่วิญญาณเติบโตอย่างคึกคักเหลือเกิน ใบหนาเต่ง สีเขียวมรกต ผิดกับผักในไร่ข้างนอกที่เหี่ยวเฉาราวกับคนละพันธุ์
นางแบ่งผักป่าที่เก็บเกี่ยวได้เป็นสองส่วน
ส่วนที่รูปดีเก็บไว้ไปขายที่ในเมือง ส่วนที่ช้ำและแก่กินกันในครัวเรือน
หลิวเฉียวเหนียงสังเกตเห็นว่าบนโต๊ะอาหารในบ้านจู่ๆ ก็มีผักสดเพิ่มขึ้นมาก ถามไปคำหนึ่ง เสิ่นลู่ซีตอบว่าเก็บมาจากภูเขา
หลิวเฉียวเหนียงเชื่อ ไม่ถามต่อ
ตอนไปตลาดนัด เสิ่นลู่ซีแบกผักป่า สมุนไพร เห็ดภูเขาไปขายที่ในเมือง
ผู้จัดการร้านยาเริ่มรู้จักนางแล้ว เจอหน้าก็ยิ้ม “มาอีกแล้วหรือ? คราวนี้เอาของดีอะไรมา?”
สมุนไพรแต่ละคราวรูปดีขึ้นเรื่อยๆ ราคาที่ผู้จัดการให้ก็ขึ้นตามอีกหนึ่งอีแปะ
ด้านใบชาคืบหน้าเร็วกว่า
เสิ่นลู่ซีฝึกคั่วชาตามวิธีใน “เคล็ดวิชาสำคัญแห่งการเกษตร” ซ้ำแล้วซ้ำเล่า หลายหม้อแรกไหม้ไปกว่าครึ่ง ภายหลังค่อยๆ จับทางไฟได้ ใบชาที่คั่วออกมาม้วนงอเสมอกัน ใบไหม้จากสามส่วนลดลงเหลือไม่ถึงหนึ่งส่วน
ผู้จัดการร้านชาตรวจสินค้าเสร็จ คิ้วเลิกสูงลิ่ว “ผ่านไปไม่นาน ฝีมือคั่วชาของเจ้าก้าวหน้าขึ้นไม่น้อย”
เขาหยิบใบชาหนึ่งใบใส่ปากเคี้ยวเคี้ยวแล้วพยักหน้า “ได้ ข้าจะให้เจ้าชุดนี้เจ็ดสิบอีแปะต่อหนึ่งตำลึง”
แพงกว่าคราวก่อนยี่สิบอีแปะ
เสิ่นลู่ซีไม่รีบร้อนพยักหน้า “ท่านผู้จัดการ คราก่อนท่านบอกว่าคั่วขึ้นดีแล้วราคาพลิกเท่าตัวได้ ชุดนี้รูปดีท่านก็เห็น เจ็ดสิบอีแปะยังห่างอยู่กระมัง?”