ชีวิตหลังแยกตระกูลยุ่งจนแทบไม่มีเวลาพัก
เสิ่นต้าซานทุกวันฟ้ายังไม่สางก็แบกจอบไปพลิกดินที่นาตั้งแต่เช้า หลิวเฉียวเหนียงจัดบ้านให้เป็นระเบียบเรียบร้อย หม้อชามในครัวขัดถูจนเงาวับ
เสิ่นเสี่ยวหม่านช่วยเก็บฟืน ให้อาหารไก่ เวลาที่เหลือก็นั่งฝึกคัดอักษรอยู่กลางลานอย่างว่าง่าย
ไก่เป็นของที่ยายหลิวส่งมาให้ แม่ไก่แก่สองตัว ตอนอุ้มมามันยังร้องกะต๊ากๆ อยู่เลย
ยายหลิวบอกว่าเลี้ยงที่บ้านนั่นก็เลี้ยงอยู่แล้ว สู้ให้หลานชายหลานสาวได้กินไข่เสียยังดีกว่า
เสิ่นลู่ซีขังไก่ไว้มุมหนึ่งในลานบ้าน แล้วลงมือสร้างเล้าไก่ง่ายๆ ปูฟางไว้เรียบร้อย วันที่สองแม่ไก่ทั้งสองก็ออกไข่
เสิ่นเสี่ยวหม่านยองๆ อยู่ข้างเล้า ค่อยๆ หยิบไข่ขึ้นมาอย่างระมัดระวัง แล้ววิ่งเข้าไปในบ้านชูให้หลิวเฉียวเหนียงดู "ท่านแม่! ไก่บ้านเราออกไข่แล้ว!"
หลิวเฉียวเหนียงรับไข่มา เอ่ยยิ้มๆ "ค่ำนี้ทำให้เจ้ากิน"
เสิ่นเสี่ยวหม่านรีบส่ายหน้าอย่างแรง "ให้พี่สาวกิน พี่สาวเหนื่อยที่สุด"
เสิ่นลู่ซีเพิ่งกลับมาจากข้างนอกพอดี ได้ยินดังนั้นก็โน้มตัวลงดีดหน้าผากน้องชายเบาๆ ทีหนึ่ง "เจ้ากินเถิด พี่สาวไม่ขาดไข่ฟองเดียวหรอก"
เสิ่นเสี่ยวหม่านกุมหน้าผากหัวเราะหึหึ
ชีวิตมีที่หมายแล้ว จิตใจของคนในครอบครัวก็ต่างไปจากเดิม
สีหน้าหลิวเฉียวเหนียงดีขึ้นกว่าเมื่อครั้งอยู่เรือนใหญ่สกุลเฉินอย่างเห็นได้ชัด ไม่ต้องคอยหวาดผวาแววตาของหวังกุ้ยฮวาทุกเมื่อเชื่อวัน ในใจก็โปร่งโล่งขึ้นทั้งตัว ตอนทำกับข้าวยังฮัมเพลงเบาๆ ด้วย
เสิ่นต้าซานยังคงพูดน้อย แต่ว่าพลังในการทำงานนั้นเต็มเปี่ยมขึ้น
ก่อนหน้านี้ตอนอยู่ใต้มือตระกูลใหญ่ทำงาน ก้มหน้าก้มตาไม่ปริปากเหมือนวัว แต่ตอนนี้ทำงานให้บ้านตัวเอง หลังก็ยืดตรงขึ้นหลายส่วน